นั้นกล่องใบหนึ่งก็ลอยออกมา
“นี่คือสมบัติที่ข้าปกป้องอย่างระมัดระวังมาโดยตลอด! แม้ว่าพวกข้าจะรู้ชะตาของตนเอง แต่ก็อยากที่จะหลงเหลือรากฐานของเผ่าพันธุ์เอาไว้บ้าง ดังนั้นพวกข้าจึงคัดสรรเมล็ดพันธุ์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดออกมา เพื่อทำให้เผ่าของพวกข้าสามารถดำรงอยู่ต่อไปได้ ตอนนี้ ข้าขอมอบมันให้กับเจ้า ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ ทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาแล้ว”
หลังจากที่กล่องใบนั้นตกลงไปบนมือของมู่เฉียนซี ร่างกายของเขาก็เริ่มเลือนรางอีกครั้ง
ครั้งนี้แม้ว่าจะมีพลังแห่งชีวิต แต่ก็ไม่สามารถรักษาเขาเอาไว้ได้อีกต่อไป
“หากว่าสามารถพบนายท่านได้จริง ๆ ก็อย่าลืมทักทายนายท่านแทนข้าด้วย และบอกกับนายท่านว่า เรื่องที่เผ่าของพวกข้าถูกทำลายไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย หวังว่าเขาจะไม่โทษตนเอง” และหลังจากที่บุปผาคู่พูดประโยคนี้จบ เขาก็หายไปอย่างสมบูรณ์
และแล้วกลิ่นหอมของดอกไม้ก็ค่อย ๆ จางลง จนฟุ้งกระจายหายไป…
เมื่อได้ฟังคำพูดของราชาบุปผาคู่แล้ว มู่เฉียนซีก็ตระหนักได้ว่าแม้ต้นกำเนิดสามโลกาจะมีพลังในการสร้างดินแดนขึ้นมา แต่ในระหว่างที่มันสร้างไปด้วย มันก็มีความรู้สึกต่อสิ่งที่งดงามที่ตนเองสร้างออกมาด้วย ซึ่งในขณะที่มันมี
