ยที่ยากจะหาผลประโยชน์ให้ตนเองได้ ทั้งยังอันตรายอีกด้วย!
เขาไม่กล้าทำเช่นนั้น และหลังจากที่เขาตัดสินใจได้ เขาก็ออกไปจากสถานที่แห่งนั้นและไม่กลับไปอีกเลย
แต่ทว่าผู้หญิงคนนั้น หลังจากที่ออกมานางก็ได้แสดงท่าทางที่เชื่อฟังเขามากเป็นพิเศษ
ผลปรากฏว่าในระหว่างทางที่กลับไปยังเมืองฉื้ออวิ๋น นางก็ได้ฉวยโอกาสวางแผนร้ายต่อเขา และสามารถหนีไปได้ในที่สุด
คนของเขาปล่อยให้นางหลุดมือ และเขาก็หานางไม่พบอีกเลย
เขาไม่อยากเข้าไปพัวพันใด ๆ กับสัตว์ร้ายแห่งความตายอีก และไม่อยากที่จะกลับไปพบมันอีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงปล่อยนางให้หายไป
เขายังคงหมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝน และไม่ได้ตามหานางต่อแต่อย่างใด
“อย่างที่รู้ เมื่อไม่นานมานี้ ข้าไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ข้าไม่สามารถหาทางแก้แค้นได้ สุดท้ายภายในสมองของข้าก็นึกถึงเสียงของสัตว์ร้ายแห่งความตายขึ้นมา ทำให้ข้าไปที่ป่าแห่งนั้นเพื่อตามหามัน! มันให้ข้าหาเด็กทั้งสองคนนี้ให้เจอ บอกว่าถึงเวลาที่สุกงอมแล้ว! เดิมทีข้าคิดว่าการหาเด็กทั้งสองคนนี้เหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทร แต่คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะหาเจอได้อย่างราบรื่นถึงเพียงนี้” โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
และนี่ก็คือต้นสายป
