ให้โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นเองประหลาดใจมากเช่นกัน
“เดี๋ยวก่อนนะ! ฝาแฝด พวกเจ้า…”
“ที่แท้พวกเจ้าก็อยู่ที่นี่เอง ในที่สุดข้าก็หาเจ้าเจอแล้ว” แววตาของโยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นก็เปล่งประกายแวววาวขึ้นมาทันที
เขาสาวเท้าเดินไปตรงหน้าของพวกเขาสองพี่น้อง แต่ผลปรากฏว่าพวกเขาสองพี่น้องกลับไปซ่อนอยู่ข้างหลังของมู่เฉียนซี
คนผู้นี้หน้าตาคล้ายกับพวกเขามากเลยจริง ๆ แม้จะบอกว่าเป็นท่านพ่อของพวกเขาก็คาดว่าทุกคนต้องเชื่อเป็นแน่ แต่สัญชาตญาณของพวกเขากลับปฏิเสธคนผู้นี้
“พวกเจ้าเป็นอะไรไป หลังจากที่พวกเจ้ากับแม่ของพวกเจ้าหายไป ข้าก็ตามหาพวกเจ้ามาตลอด ข้าหามาทั่วเมืองฉื้ออวิ๋นแล้ว แต่ก็หาพวกเจ้าไม่เจอเสียที คิดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้จะมาเจอพวกเจ้าโดยบังเอิญเช่นนี้ หลายปีที่ผ่านมานี้พวกเจ้าคงจะลำบากเป็นแน่ ท่านแม่ของพวกเจ้าอยู่ที่ใดกันล่ะ” ดูเหมือนว่าโยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นจะกระตือรือร้นที่จำลูกชายได้
แต่ทว่าพี่น้องทั้งสองนี้กลับปฏิเสธเป็นอย่างมาก เขากล่าวอีกว่า “ข้ารู้ว่านี่เป็นการนับญาติที่กะทันหันเกินไป แม้ว่าพวกเราจะหน้าตาเหมือนกันมาก แต่พวกเจ้าก็น่าจะไม่เชื่ออยู่ดี ฉะนั้นข้ามีหลักฐาน…”
หลักฐานนั้นก็คือม้วนภาพม้วนหนึ่ง ซึ่งเมื่อคลี่ม้วนภาพออกมา
