จ้าชื่อว่าอะไรหรือ”
“พวกข้าไม่มีชื่อขอรับ”
มารดาของพวกเขาเสียชีวิตทันทีที่พวกเขาเกิดมา พวกเขาต้องย้ายไปทั่ว และเป็นที่รังเกียจของผู้คน ฉะนั้นจึงไม่มีคนตั้งชื่อให้พวกเขาเลย
มู่เฉียนซีรู้ดีว่าสำหรับระดับการตั้งชื่อของตนเองนั้น มักจะถูกคู่หูของนางวิจารณ์อยู่เสมอ
เนื่องจากว่านางไม่อยากที่จะทำร้ายเด็กทั้งสอง ดังนั้นนางจึงมอบหน้าที่นี้ให้กับมังกรวารีอย่างเมตตา
“มังกรวารี เจ้าตั้งชื่อให้พวกเขาหน่อยเถอะ!” ให้มังกรวารีตั้งชื่อให้พวกเขา น่าจะไม่เลวร้ายเกินไป
มังกรวารีกล่าวว่า “ขอรับ! เช่นนั้นมังกรวารีจัดการเองขอรับ”
“พี่ชายชื่อเหลียงเยว่ น้องช้ายชื่อเยว่เจี้ยน” มังกรวารีกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
เด็กน้อยทั้งสองคนมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง พวกเขาไม่รู้เลยว่าตนเองสามารถที่จะมีชื่อเป็นของตนเองได้ และพวกเขาก็กล่าวอย่างซาบซึ้งใจว่า “ขอบคุณขอรับ ฝ่าบาทน้อย!”
หลังจากที่พวกเขารับประทานอาหารเสร็จแล้ว พวกเขาก็รอให้ตนเองถูกขับไล่ออกไป และมู่เฉียนซีก็กล่าวขึ้นมาว่า “พวกเจ้าตามข้ามาสิ!”
ไม่ใช่ว่าต้องถูกขับไล่หรือ!
พวกเขาเคยชินกับชีวิตเช่นนี้และชินชากับมันแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะแตกต่างออกไปจากเดิม
“สามารถเล่าเรื่องของพวกเจ้า
