จากไป
เมื่อกลับไปยังความว่างเปล่าที่อยู่ห่างไกลจากมู่เฉียนซีมากแล้ว จิ่วเยี่ยก็ถอดชุดเกราะของเขาออก
ผมสีดำขลับของเขาปลิวไสว ดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกคู่นั้นของจิ่วเยี่ยลึกล้ำราวกับเหวลึกก็มิปาน
ทันใดนั้นเขาก็หายไปจากสถานที่แห่งนั้นทันที
จู่ ๆ กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวอันคุ้นเคยก็เข้ามาใกล้อีกครั้ง องค์จักรพรรดิราชันย์วิญญาณจ้องมองไปยังใบหน้าของชายหนุ่มผู้หล่อเหลาอย่างไม่มีผู้ใดในโลกนี้เปรียบได้ผู้นั้น ซึ่งเขาก็คืออ๋องของคุกโลหิตแห่งแดนนรกนั่นเอง
“อ๋องจิ่วเยี่ย เหตุใดท่านจึงมาที่นี่เล่า” โยวเยี่ยจุนกล่าว
“ครั้งนี้เจ้าทำได้ไม่เลวเลย แต่เราจำเป็นจะต้องตามหาดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ให้เจอโดยเร็วที่สุด ต้องเร็วมาก ๆ!” จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างเย็นชา
“เรื่องนี้ท่านวางใจเถิด สิ่งของที่อ๋องจิ่วเยี่ยต้องการ ข้าจะต้องตามหาให้เจอโดยเร็วที่สุด” โยวเยี่ยจุนกล่าวตอบ
ดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ นอกจากจะรู้ว่าเมล็ดพันธุ์ของพลับพลึงแดงอยู่ที่ไหนแล้ว ก็ยังคงไม่มีร่องรอยของดอกอื่น ๆ เลย
มู่เฉียนซีเตรียมเดินทางไปทั่วแดนวิญญาณ โดยที่พามังกรร้ายและเจ้าผลไม้น้อยไปด้วย
แต่มู่อวู่ซวงนั้นเป็นห่วงเล็กน้อย และไม่อยากให้นางออกห่างจากเขามากเ
