าดกลัวเลย
“ฝ่าบาทอวู่ซวงของพวกเราก็มีโอกาสได้รับมรดกขององค์จักรพรรดิกุ่ยจวินเช่นกัน วันนี้พวกเราจะเข้าไปให้ได้”
“ใช่! ไปสู้กับพวกเขากัน!”
ศัตรูมีเยอะกว่าพวกเรา อีกทั้งศัตรูยังแข็งแกร่งกว่าพวกเรา แม้ว่ามู่อวู่ซวงจะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ แต่สถานการณ์ของพวกเขาก็ยังไม่ดีอยู่ดี
คนของเมืองเทียนจี๋เหล่านั้นกล่าวอย่างดูถูกว่า “ฝ่าบาทอวู่ซวง ข้าแนะนำให้ท่านยอมแพ้เสียเถอะ! อย่าคิดว่าสู้เสมอกับองค์รัชทายาทของพวกเราในงานประชุมศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบแปดเขตแดนได้ แล้วคิดว่าจะสามารถแย่งมรดกสืบทอดขององค์จักรพรรดิกุ่ยจวินกับองค์รัชทายาทของพวกเราได้! ความจริงแล้วท่านกับองค์รัชทายาทของพวกเรายังห่างชั้นกันอีกไกลนัก!”
“นายท่าน!” ในเวลานี้ ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง
มังกรร้ายที่น่าสะพรึงกลัวตัวหนึ่งกางปีกทั้งสองข้างออก และกำลังบินอยู่เหนือศรีษะของพวกเขาพอดี ในตอนนี้ได้มีสาวน้อยที่น่ารักคนหนึ่งนั่งอยู่บนหลังของมังกรร้ายตัวนั้น
“เจ้านาย พวกข้ามาแล้ว!”
ตูมม โครมมม!
แน่นอนว่ามังกรร้ายและเจ้าผลไม้น้อยย่อมรู้ว่าพวกเขากำลังต่อสู้กับศัตรูอยู่
ทันทีที่พวกเขามาถึงที่นี่ พวกเขาก็เริ่มลงมือโดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ
ทันใดนั้น เมืองอวู่
