นเลยแม้แต่นิดเดียว
และในเวลาเดียวกันนั้น มู่อวู่ซวงก็กำลังมีข้อขัดแย้งกับคนอื่นเล็กน้อย
“โยวเยี่ยอวู่ซวง ส่งพืชศักดิ์สิทธิ์มาเดี๋ยวนี้! พืชศักดิ์สิทธิ์ที่เจ้าค้นพบก่อนหน้านี้ยังไม่พออีกหรือ คิดไม่ถึงว่ายังคิดจะเอาไปอีก เจ้านี่ช่างโลภมากเสียจริง” โยวเยี่ยเสียกล่าวอย่างเย็นชา
มู่อวู่ซวงกล่าวว่า “แน่นอนว่ายิ่งมีพืชศักดิ์สิทธิ์เยอะมากเท่าไรยิ่งดี เจ้าไม่ชอบหรืออย่างไร”
การฟื้นฟูร่างกายของซีเอ๋อร์จำเป็นต้องใช้พืชศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเขาก็อยากจะหาพืชศักดิ์สิทธิ์ที่มีอยู่ทั่วทั้งโลกนี้มาให้ซีเอ๋อร์ได้ใช้
และตอนนี้เขาก็โชคดีที่ได้เจอมันในอาณาจักรลับขององค์จักรพรรดิกุ่ยจวินแห่งนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเขาไม่มีทางยอมยกมันให้ผู้ใดแน่นอน
โยวเยี่ยเสียกล่าวอย่างดุร้ายว่า “โยวเยี่ยอวู่ซวง ดูเหมือนว่าตอนนี้เจ้าจะไม่ตระหนักถึงสถานการณ์ของตนเองเลยอย่างนั้นสินะ! เสด็จพี่ซาง เสด็จพี่จี้ พวกเรามาแย่งพืชศักดิ์สิทธิ์ในมือของโยวเยี่ยอวู่ซวงกลับคืนมากันเถอะ”
มู่อวู่ซวงเองก็ถือว่าโชคไม่ดี ที่มาเจอกับเจ้าสามคนนี้พร้อมกันพอดี
ส่วนคนของเมืองอวู่ซวงที่เข้ามาในอาณาจักรลับต่างก็กระจัดกระจายกันออกไป ซึ่งคนที่อยู่ข้างกายเขาก็มีไม่มากนัก ฉะนั้นกา
