เขาไม่ได้มีสายเลือดของตระกูลมู่ แต่ทั้งท่านพ่อและพี่ใหญ่ต่างยอมรับเขา นั่นคือครอบครัวของพวกเขา ซึ่งก็คือคนของตระกูลมู่
หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็เห็นว่าดวงตาคู่นั้นของอาเล็กของตนเองกลับมาเป็นปกติแล้ว ซึ่งมู่อวู่ซวงในเวลานี้ก็เหงื่อแตกพลั่กด้วยความตื่นตกใจเช่นกัน
เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ หากไม่ใช่เพราะเขารั้งบังเหียนม้าเมื่อถึงหน้าผาชัน หรือหากไม่ใช่เพราะซีเอ๋อร์คอยอยู่เคียงข้างเขา เขาก็อาจจะต้องสูญเสียทุกสิ่งที่มีค่าที่สุดของเขาไปแล้วก็เป็นได้
ทุกสิ่งที่ล้ำค่ามากที่สุดของเขา ไม่ใช่พลัง ไม่ใช่ร่างกาย แต่เป็นครอบครัวของเขาต่างหาก!
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะต้องตาย เขาก็จะไม่มีวันยอมสูญเสียความทรงจำ ความรู้สึกและความผูกพันระหว่างครอบครัวของเขาไปเด็ดขาด
“อาเล็ก ดีเหลือเกินที่ท่านไม่เป็นอะไร! เมื่อครู่…เมื่อครู่นี้อาเล็กทำให้ข้ารู้สึกเหมือนว่าตนเองอยู่ห่างไกลมาก ข้าคิดว่า…ข้าคิดว่าจะไม่ได้เห็นอาเล็กคนเดิมอีกแล้ว” ดวงตาของมู่เฉียนซีเปียกชื้นขึ้นมาทันที ซึ่งนางก็ได้สูญเสียการควบคุมไปแล้ว
เมื่อครู่นี้นางกลัวมากจริง ๆ! และในสถานการณ์นั้น ทำให้นางรู้สึกว่าแม้ว่าจะเป็นนาง ก็ไม่อาจหาทางแก้ไขมันได้อย่างแน่นอน
