ม่เลวเหมือนกัน!”
คนที่รู้กฏเกณฑ์เช่นนี้ดีกว่าคนที่ไม่รู้กฏเกณฑ์อย่างนิรันดร์ ที่กล้าหยอกล้อแม้กระทั่งเจ้านาย ทั้งยังกล้าจ้องเจ้านายตาเป็นมันอีกด้วย!
ผู้ที่ประพฤติตัวดี และยังปฏิบัติต่อซีเอ๋อร์เพียงเจ้านายกับคนรับใช้ มันทำให้มู่อวู่ซวงมองเขาด้วยความรู้สึกที่ดีกว่าคนอื่นมากนัก
“พวกเรากลับกันเถอะ!” มู่อวู่ซวงกล่าว
“เจ้าค่ะ!”
หลังจากนั้น พวกเขาก็ตรงไปยังเมืองอวู่ซวงด้วยความเร็วที่รวดเร็วที่สุด เมื่อเห็นว่าทั้งสองกลับมาอย่างปลอดภัย ในที่สุดพวกเขาก็วางใจได้แล้ว
“ได้ยินมาว่าเกิดความผิดปกติขึ้นที่เขากระดูกดำ พวกเราตกใจแทบตายน่ะ! โชคดีที่ฝ่าบาทอวู่ซวงกับฝ่าบาทน้อยไม่เป็นอะไร!”
