นหนึ่งในเจ้าเมืองหลักเพียงไม่กี่คนที่มีความสามารถแข็งแกร่งที่สุดแน่นอน
ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงไม่กล้าล่วงเกินคนเช่นนี้อีก ดังนั้นจึงมามอบของขวัญให้พวกเขา เพื่อหวังว่ามู่อวู่ซวงอย่าได้คิดแค้น และตามมาจัดการพวกเขาในภายหลัง มิเช่นนั้นชีวิตของพวกเขาหลังจากนี้คงไม่เป็นสุขแน่
มู่เฉียนซียอมรับสิ่งของที่พวกเขานำมามอบให้ทั้งหมด นางกล่าวว่า “หากรู้ว่าต้องเป็นเช่นนี้ เหตุใดถึงทำแต่แรกล่ะ!”
“เป็นพวกเราที่โง่เอง! เป็นพวกเราที่โง่เง่า…” พวกเขากล่าวอย่างเสียใจ
มู่อวู่ซวงกล่าวอย่างเย็นชาว่า “พวกเจ้าไสหัวไปได้แล้ว อย่ามารบกวนการพักผ่อนของซีเอ๋อร์! หลังจากนี้หากพวกเจ้ากล้ามาล่วงเกินซีเอ๋อร์ หรือมารังแกซีเอ๋อร์อีก มันจะไม่จบแค่การโดนซ้อมง่าย ๆ แค่นี้แน่!”
แววตาที่เย็นชานั้นของมู่อวู่ซวง เป็นสายตาที่บอกพวกเขาว่า หากพวกเขากล้าทำผิดอีกละก็ เกรงว่าเขาจะต้องการชีวิตของพวกเขาแน่นอน
พวกเขาอดที่จะกล่าวด้วยตัวที่สั่นเทาไม่ได้ว่า “มิกล้า! พวกข้าไม่กล้าทำเช่นนั้นอีกแล้ว!”
ไม่ว่าจะเป็นโยวเยี่ยอวู่ซวงหรือว่ามู่เฉียนซี ต่างก็เป็นคนที่ไม่อาจยั่วยุได้ทั้งนั้น ฉะนั้นพวกเขาควรที่จะหลีกหนีไปให้ไกลน่าจะดีกว่า
