ำไม่ใช่คนที่พวกเขาต้องการเจอ แต่เป็นสาวน้อยที่ดูสูงศักดิ์ในชุดสีม่วงคนหนึ่ง แล้วโยวเยี่ยอวู่ซวงล่ะ
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ฝ่าบาทจี๋ อาเล็กของข้ายังมีเรื่องที่ต้องจัดการอีกเล็กน้อย ดังนั้นจึงอาจจะมาสายไปสักหน่อย แต่เขตแดนอวู่ซวงของข้ายังไม่ได้สละสิทธิ์นะเจ้าคะ”
โยวเยี่ยเสียกล่าวว่า “หากตัวคนไม่มาก็จะถือว่าสละสิทธิ์”
“ดูเหมือนว่าจะไม่มีกฏนี้นะเจ้าคะ! เว้นแต่ว่าคนของเมืองอวู่ซวงจะไม่มาเลยสักคนเดียว เช่นนั้นถึงจะถือว่าสละสิทธิ์มิใช่หรือเจ้าคะ”
มู่เฉียนซีและพรรคพวกได้เดินมาถึงตำแหน่งที่เป็นของเมืองอวู่ซวง หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็นั่งลงบนเก้าอี้อันงดงามที่ตั้งอยู่ด้านหน้าสุดอย่างสงบ
นี่คือตำแหน่งของเจ้าเมืองอวู่ซวง คิดไม่ถึงว่าสาวน้อยที่ไม่ได้เป็นคนของแดนวิญญาณจะกล้ามานั่งตำแหน่งนี้ได้ ซึ่งนี่ก็ทำให้ทุกคนต่างพากันตะลึงงันไปทันที
“มู่เฉียนซี เจ้าอวดดีเกินไปแล้ว! นั่นมันไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะสามารถนั่งได้” มีคนกล่าวตำหนิ
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ที่นั่งนี้เป็นของอาเล็กของข้า ส่วนผู้ที่มีสิทธิ์ตัดสินใจว่าให้ใครนั่งได้หรือไม่นั้น ก็มีเพียงอาเล็กของข้าเท่านั้นที่สามารถทำได้ พวกเจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครมิทราบ
