เจ้ากินน้อยเกินไปแล้ว” มังกรร้ายเองก็กำลังคีบอาหารให้เจ้าผลไม้น้อยอย่างตั้งใจ ซึ่งเจ้าผลไม้น้อยเองก็กินอย่าเชื่อฟังเช่นกัน
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ครั้งนี้ต้องขอบคุณเจ้าผลไม้น้อย ข้าถึงสามารถได้รับของที่ดีเช่นนี้มาได้!”
เจ้าผลไม้น้อยกล่าวว่า “นายท่าน นี่คือสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว! ท่านช่วยข้ามาตั้งมากมายขนาดนั้น นอกจากนี้ยังเลี้ยงของอร่อยข้าอีก ท่านดีที่สุด…”
“เฮอะ เฮอะ! นางดีที่สุดอย่างนั้นหรือ แล้วข้าล่ะ” มังกรร้ายกล่าวอย่างฮึดฮัด
“แน่นอนว่าหลงหลงดีที่สุดแล้ว” และกั๋วเอ๋อร์น้อยก็คลี่ยิ้มที่เจิดจรัสออกมา
พวกเขาผ่อนคลายเป็นอย่างมาก และไม่สนใจคนที่โลภในสมบัติที่อยู่ภายนอกเหล่านั้นเลย ซึ่งมันก็ทำให้เหล่าคนที่คอยเฝ้าสถานการณ์ของพวกเขารู้สึกหดหู่เป็นอย่างยิ่ง
เจ้าพวกนี้จะใจใหญ่เกินไปแล้ว ไม่รู้สถานการณ์ของตนเองบ้างเลยหรืออย่างไรกัน
แน่นอนว่ามู่เฉียนซีย่อมรู้การเคลื่อนไหวของพวกเขาได้อย่างชัดเจนอยู่แล้ว และนางก็เฝ้ารอพวกเขาด้วยความอดทนเป็นอย่างยิ่ง รอดูว่าพวกเขาจะอดทนไปได้ถึงเมื่อไรกว่าจะยอมลงมือ
คนธรรมดาทั่วไปไม่กล้าเคลื่อนไหวในเมืองเทียนจี๋อยู่แล้ว โดยเฉพาะในช่วงเวลาที่การประชุมของทั้งสิบแปดเขตแดนกำลัง
