ญาณก็ไม่สามารถเจาะลึกเข้าไปเพื่อสำรวจได้เช่นกัน
เจ้าผลไม้น้อยกล่าวว่า “เจ้านาย ภายในหินเหล่านี้มีสมบัติอยู่อย่างนั้นหรือ นี่มันหินธรรมดาชัด ๆ เลยนี่นา!”
เจ้าผลไม้น้อยสัมผัสชิ้นนี้พลางกล่าวว่า “นี่ก็ใช่!”
“นี่ก็ใช่!”
อย่างไรก็ตาม นางกลับค้นพบว่ามีคนมากมายที่ยอมใช้มุกภูตวิญญาณจำนวนมากเพื่อซื้อมันก้อนแล้วก้อนเล่า
ในตอนที่ผลออกมาว่ามันไม่มีอะไรเลย สีหน้าของพวกเขาเหล่านั้นต่างซีดเผือด จนแทบจะกลายเป็นสีเทา และพวกเขาก็ไม่มีเงินพอแม้แต่จะใช้ชีวิตเลยด้วยซ้ำ
เจ้าผลไม้น้อยบ่นพึมพำว่า “ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นแค่หินธรรมดา นายท่าน ร้านนี้เป็นร้านหลอกลวง นี่กำลังหลอกคนอื่นอยู่ชัด ๆ เลย!”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกล่าวขึ้นมาว่า “แม่นางน้อย จะพูดจาไร้สาระเช่นนี้ไม่ได้นะ! ตำหนักพั่วจูแห่งนี้เป็นกิจการที่องค์รัชทายาทจี๋เป็นคนเปิดขึ้น และหินทั้งหมดที่อยู่ที่นี่ล้วนย้ายมาจากเหมืองที่องค์รัชทายาทจี๋ค้นพบมุกภูตวิญญาณพิเศษอีกด้วย แม้ว่าจะเป็นชั้นที่หนึ่ง แต่บางครั้งก็มีตัดออกมาเป็นมุกภูตวิญญาณพิเศษ! ข้าไม่อาจทนดูคนโชคร้ายทั้งสองที่พอตัดออกมาไม่ได้แล้วพูดว่าตำหนักพั่วจูของพวกข้าเป็นร้านหลอกลวงได้หรอก! เพราะก็ยังมีคนที่โชค
