โยวเยี่ยฉื้ออวิ๋นจ้องมองไปที่เจ้าผลไม้น้อยด้วยความสนใจ ตอนที่อยู่ตรงทางเข้าก่อนหน้านี้เพราะความโกรธจึงไม่ได้มองอย่างละเอียด แต่พอได้มองดอนนี้กลับคิดว่าเจ้าตัวน้อยน่ารักนี้ดูน่าอร่อยมากทีเดียวโยวเยี่ยฉื้ออวิ้นเลียมุมปากของเขา เขาชอบเด็กน้อยน่ารักทีดูไร้เตียงสาเช่นนี้จริง ๆเมื่อมังกรร้ายสัมผัสได้ถึงความคิดที่ชั่วร้าย แววดาของมันก็เปล่งประกายเย็นยะเยือกขึ้นมาทันทีเขาขวางอยู่ตรงหน้าของเจ้าผลไม้น้อยพลางกล่าวว่า ‘หากกั่วเอ๋อร์ของข้าอยากจะไปเที่ยวข้าไปเป็นเพื่อนก็พอแล้ว! ไม่จำเป็นต้องไปกับเจ้าหรอก!”เมื่อเขาเห็นท่าทางที่ไม่พอใจของเจ้าหมอนั่น โยวเยียฉื้ออวิ๋นก็กล่าวอย่างโกรธเคืองว่า ‘เจ้าถือว่าตัวเองเป็นใครกัน คิดไม่ถึงเลยว่าจะกล้าพูดกับข้าเช่นนี้ คนอย่างเจ้าสามารถเข้ามาในสถานที่เช่นนี้ได้อย่างนั้นหรือ เจ้าที่เป็นเพียงผู้ติดตามเล็ก ๆ จะมีมุกภูดวิญญาณมากมายสักเท่าไรกันเชียว’มู่เฉียนซีเดินเข้าไปกล่าวว่า ‘โยวเยียฉื้ออวิ๋น เจ้าคิดว่าคนของข้าจะยากจนอย่างนั้นหรือ’‘เจ้าคือแม่สาวน้อยที่อยู่ข้างกายโยวเยียอวู่ขวงคนนั้นสินะ โยวเยี่ยอวู่ขวงเพิ่งจะกลับมาที่แดนนรกได้แค่สามปี จะสามารถร่ำรวยได้มากแค่ไหนกัน’ เขากล่าวอย่างดูถูกมุมปากของมู่เฉียนชียกยิ้มขึ้นมาอย่างเย้ยหยัน ‘โยวเยี่ยฉี้ออวิ๋น! ข้าว่าเจ้าน่าจะฝึกฝนมากไปจนสมองเพี้ยนไปแล้วสินะ! เป็นคงโง่เขลาก็จงอ่านตำราให้มากลักหน่อย จะได้ไม่ถูกคนหัวเราะเยาะเมื่อพ
