มู่เฉียนซีอย่างดุร้ายอีกด้วย
หากไม่ใช่เพราะมนุษย์ผู้นี้บุกเข้ามาในพื้นที่ของกั๋วเอ๋อร์อย่างกะทันหัน ก็คงจะไม่เกิดความวุ่นวายขนาดนี้ และกั๋วเอ๋อร์ก็จะไม่ถูกมนุษย์ค้นพบอีกด้วย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าทั้งโกรธและโมโหข้า แต่เจ้าอยากมีชีวิตอยู่หรือไม่ หากอยากจะมีชีวิตอยู่แล้วละก็ เช่นนั้นเจ้าก็ต้องมีมารยาทกับข้าบ้าง”
แน่นอนว่ามันต้องการมีชีวิตอยู่ มันอยากจะมีชีวิตเพื่อปกป้องกั๋วเอ๋อร์ มิเช่นนั้นคาดว่าเจ้าเด็กโง่นี่คงได้ถูกมนุษย์หลอกอย่างแน่นอน
กั๋วเอ๋อร์ขี้แยขนาดนี้ หากว่ามันต้องตายและหายไป คงไม่มีผู้ใดที่จะอดทนกล่อมเจ้าเด็กขี้แยคนนี้ได้เป็นแน่
มังกรร้ายให้ความร่วมมือในการรักษากับมู่เฉียนซีอย่างสงบ มู่เฉียนซีหยิบเข็มยาออกมาจำนวนนับไม่ถ้วน จากนั้นก็แทงเข้าไปในร่างกายของมังกรร้ายทันที
มังกรร้ายไม่ได้ส่งเสียงออกมา แต่เจ้าผลไม้น้อยนั่นกลับร้องออกมาด้วยความตกใจว่า “เอ๊ะ! เจ็บ!”
“ฮืออออ! พระเจ้า! หลงหลงจะต้องเจ็บมากแน่เลย!”
“ฮืออออ! หลงหลง…”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “หุบปาก! อย่าพูดมาก!”
“อย่าดุมันสิ!” มังกรร้ายกล่าว
“โอ้! เจ้ามังกรร้ายตัวนี้กำลังปกป้องภรรยาอย่างนั้นสินะ! ไม่เลวเลย ไม่เลว!”
