พวกเขาตะลึงงันไปทันที คำสั่งสุดท้าย นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “จากนี้ไป พวกเจ้าจงนำสัตว์ภูตวิญญาณเหล่านี้ออกไปจากป่าภูตวิญญาณปีศาจ และรออยู่ข้างนอกเสีย!”
“ฮะ!” และพวกเขาก็ตะลึงงันไปทันที
แม้ว่าพวกเขาจะถูกทารุณกรรมจนอยากที่จะออกไปจากป่าแห่งนี้ และพักผ่อนอย่างเต็มที่แล้ว แต่การที่มู่เฉียนซีปล่อยพวกเขาไปอย่างง่ายดายในเวลาเพียงชั่วพริบตาเช่นนี้ มันทำให้พวกเขา รู้สึกไม่คุ้นชินเลยจริง ๆ!
“เช่นนั้นพี่ใหญ่มู่ แล้วท่านล่ะ” พวกเขากล่าวถาม
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าน่ะหรือ! ข้าไม่ใช่นกที่อ่อนแออย่างพวกเจ้าเสียหน่อย จะเดินก็เดินกันไม่ไหวอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ข้ายังมีแรงอยู่ ย่อมต้องไปเดินเล่นต่ออยู่แล้ว”
“ท่านไปคนเดียวน่ะหรือ” พวกเขากล่าวอย่างประหลาดใจ
“ทำไม คิดว่าข้าจะจัดการเพียงลำพังไม่ได้หรืออย่างไร” มู่เฉียนซีเลิกคิ้วกล่าว
“แน่นอนว่าไม่ใช่อยู่แล้ว! พี่ใหญ่มู่ออกจะแข็งแกร่งขนาดนี้ ที่เขตแดนรอบนอกแห่งนี้มีสัตว์ภูตวิญญาณตัวใดที่ท่านจัดการไม่ได้กันล่ะ! เพียงแต่ท่านไปเพียงลำพังจะไม่เบื่อแย่หรือ ท่า านไม่ต้องการลูกน้องสักสองสามคนจริง ๆ หรือ” พวกเขากล่าวถาม
หลังจากที่กล่าวจบ พวกเขาก็รู้สึกว่าตนเองกำลังรนหาที่ตาย
