ะเอาชนะมันได้อยู่ดี
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาโกรธก็คือ ในขณะที่พวกเขากำลังต่อสู้อยู่กับอินทรีปีศาจอย่างยากลำบาก มู่เฉียนซีกลับหลบซ่อนอยู่ในสถานที่ที่ปลอดภัยเพื่อดูพวกเขา โดยที่ไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่ น้อย
มู่เฉียนซีกำลังสังเกตดูความสามารถของอัจฉริยะในแดนนรกเหล่านี้ ซึ่งแน่นอนว่าความสามารถของแต่ละคนนั้นค่อนข้างที่จะยอดเยี่ยมกว่าอัจฉริยะของแดนซวนเทียนเล็กน้อย เพียงแต่สำหรับนาง แล้วไม่ให้ความรู้สึกที่คุกคามเลยแม้แต่น้อย
“มู่เฉียนซี เมื่อครู่นี้ไม่ใช่ว่าเจ้าเก่งมากหรอกหรือ มีความเร็วที่รวดเร็วขนาดนั้น เหตุใดถึงได้ไม่มาช่วยกันล่ะ” มีคนกล่าวขึ้น
“พวกเจ้าก็รู้ ว่าข้าไม่มีพลังบำเพ็ญใด ๆ เลย แล้วจะให้ช่วยได้อย่างไร เรื่องต่อสู้มอบให้เป็นหน้าที่ของพวกเจ้าก็แล้วกัน พวกเจ้าก็พยายามเข้าล่ะ!” มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกยิ้ มขึ้นมาอย่างขี้เล่น
ดวงตาของพวกเขาแต่ละคนลุกโชนไปด้วยความโกรธ พลางกล่าวว่า “คนขี้ขลาด!”
การต่อสู้เต็มไปด้วยการนองเลือด พวกเขาพยายามต่อสู้อย่างสุดกำลัง จนได้รับบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย และสุดท้ายพวกเขาก็ค่อย ๆ ล้มลงทีล่ะคน เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังจะถูกอินทรีปีศาจฉีกเป็ นชิ้น ๆ ทันใดนั้นก็มีเสียงแหวกอากาศดังออกมานับไม่ถ้ว
