ปึก!
มู่เฉียนซีชนเข้ากับอ้อมกอดที่แข็งทื่อนั้น ดูเหมือนนางจะเข้าใจถึงความยากลำบากที่จิ่วเยี่ยไม่สามารถมอบอ้อมกอดที่แท้จริงให้นาง และไม่สามารถสัมผัสนางโดยตรงด้วยมือของเขาได้แล้ว
แม้ว่ามันจะทรมาน แม้ว่ามันยากที่จะทนได้เพียงใด แต่จิ่วเยี่ยก็ไม่มีทางยอมทำลายชุดเกราะนี้เป็นอันขาด เพราะผลลัพธ์นั้นต้องเป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการแน่นอน
เขาไม่อยากให้ซีต้องได้รับบาดเจ็บ และเขาก็ไม่อยากให้นางจากไปเช่นกัน!
“ดึกมากแล้ว จิ่วเยี่ยเจ้าควรพักผ่อนได้แล้วล่ะ”
หากเป็นเมื่อก่อน จิ่วเยี่ยสามารถนอนหลับไปพร้อมกับมู่เฉียนซีได้ แต่ทว่าตอนนี้เตียงของมู่เฉียนซีไม่สามารถรองรับร่างกายอันใหญ่ยักษ์นี้ของเขาได้
นอกจากนี้ก้อนเหล็กยักษ์เช่นนี้ ก็ไม่ใช่หมอนที่กอดสบายเท่าไรนัก และเขาก็อาจจะทำให้ซีนอนไม่สบายอีกด้วย
ด้วยเหตุนี้จิ่วเยี่ยจึงนั่งลงข้างเตียงเฉียนซี ดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกที่ถูกปกปิดด้วยวิธีการลึกลับภายใต้หมวกเกราะคู่นั้นจ้องมองมู่เฉียนซีอย่างร้อนรุ่ม แม้ว่ามันจะถูกขวางเอาไว้หล ลายชั้น แต่มู่เฉียนซีกลับสามารถสัมผัสถึงความร้อนรุ่มภายในแววตาของจิ่วเยี่ยได้อยู่ดี
มู่เฉียนซีนึกถึงวันนั้นหลังจากที่ถอนคำสาป และนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดห
