ร์ก็เดินออกมา
เขากล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ศิษย์รักของข้า ในเมื่อคนเขาอยากจะแข่ง เจ้าก็ปล่อยให้เขาแข่งกับข้าเถอะ! ตอนนี้ข้ากำลังว่างอยู่พอดี ฉะนั้นจะเล่นเป็นเพื่อนเขาสักหน่อยก็แล้วกัน!”
แน่นอนว่าลักษณะของลูกศิษย์ ขึ้นอยู่กับว่าอาจารย์เป็นเช่นไร ช่างเป็นลูกไม้ที่หล่นไม่ไกลต้นเลยจริง ๆ
ปรมาจารย์หลินมองไปที่ชายผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ด้วยความไม่พอใจ เขาไม่เหมือนนักปรุงยาเลยด้วยซ้ำ แต่เหมือนคนเสเพลที่เที่ยวเล่นอยู่ในทุ่งบุปผ ผางามมากกว่า
เขากล่าวว่า “เจ้าคืออาจารย์ของแม่สาวน้อยผู้นี้เช่นนั้นหรือ”
“ถูกต้องแล้ว!” นิรันดร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เจ้ากล้าแข่งกับข้าหรือไม่?” ปรมาจารย์หลินกล่าวถาม
“กล้าสิ! แต่หากข้าเอาชนะเจ้าได้ จะไปมีประโยชน์อะไรกันล่ะ” นิรันดร์กล่าว
“หากเจ้าสามารถเอาชนะข้าได้ ข้าจะทำงานในหอหมอปีศาจให้ศิษย์ของเจ้าโดยไม่คิดเงิน แต่หากว่าข้าชนะ ทั้งเจ้าและลูกศิษย์ของเจ้าจะต้องขอโทษข้ากับหลิงเอ๋อร์” ปรมาจารย์หลินกล่าว
นิรันดร์กล่าวถามว่า “ศิษย์รัก หากให้ตาเฒ่าผู้นี้มาทำงานที่หอหมอปีศาจน่าจะพอได้ใช่หรือไม่!”
มู่เฉียนซีพยักหน้าเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “อื้ม! ก็พอได้อยู่ มีคนงานที
