ของเขาถูกพลังธาตุวายุที่แข็งแกร่งเชือดเฉือนไปทั่วทุกที่ และสุดท้ายบนร่างกายของเขาก็เต็มไปด้วยรอยแผลจำนวนนับไม่ถ้วน
พรวด!
เลือดสด ๆ พุ่งกระฉูดออกมา พลังแห่งภูตผีที่สะสมเอาไว้ก่อนหน้านี้ระเบิดออกมา และทำลายร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง
ลมหายใจของเขาในเวลานี้เริ่มอ่อนแอมากขึ้นเรื่อย ๆ และเขาก็กำลังมุงหน้าไปสู่ความตายทีละก้าว
นี่…เป็นไปได้อย่างไร บุคคลที่มีระดับเช่นนั้น เดินเข้ามาในเขตต้องห้ามของแดนวิญญาณได้อย่างไรกันแน่
พวกเขาคิดว่าวิธีการของพวกเขาจะต้องทำให้พวกเขาได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าข้างกายของฝ่าบาทอวู่ซวงจะมีคนที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าอยู่ด้วย
นิรันดร์กลับมาอยู่ข้างกายของมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “ที่รัก ลำบากเจ้าแล้ว! พักสักหน่อยเถอะ!”
นิรันดร์เอายาลูกลอนออกมาจากมิติของเขา จากนั้นก็วางมันเอาไว้ในมือของมู่เฉียนซี
ขนตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยราวกับผีเสื้อขยับปีกก็มิปาน เขากล่าวว่า “ต้องการให้ข้าป้อนเจ้าหรือไม่?”
สีหน้าของมู่อวู่ซวงมืดมนลงเล็กน้อย “แม้ว่าจำเป็นต้องป้อนยาให้ซีเอ๋อร์ แต่ท่านก็ไม่จำเป็นต้องทำ”
“เป็นเช่นนั้นไม่ได้หรอกขอรับ ข้าต้องอยู่เคียงข้างเจ้านายโดยเฉพาะ ต้องคอยดูแลเจ้านาย
