้างของเขาออกพลางกล่าวว่า “ที่รัก หากเศร้าละก็ เจ้าโผเข้ามาในอ้อมกอดของข้า ให้ข้าได้ใช้ความเร่าร้อนของข้าปลอบใจเจ้าเถอะ!”
หลังจากนั้นพิฆาตวิญญาณก็กระโดดลงมาจากไม้เทพแห่งชีวิต และดวงตาที่ราวกับหยกแดงคู่นั้นก็จ้องมองมาที่มู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “เจ้าแมวน้อย มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ข้าไม่มีทา างรังเกียจเจ้าอยู่แล้ว! เจ้ายังมีข้าอยู่นะ!”
“นายท่าน!” อ้านที่เดินมาถึงด้านข้างของมู่เฉียนซี กล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เกิดอะไรขึ้นกับข้ากันแน่? จิ่วเยี่ยเขา…”
มู่เฉียนซียังไม่ทันจะพูดจบ อาถิงก็ตะคอกออกมาว่า “เจ้ายังสนใจเขาอยู่อีกหรือ! เจ้าสนใจแค่ตัวเองก่อนได้หรือไม่!”
พิฆาตวิญญาณกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เห็นแก่หน้าเจ้าลูกแมวน้อย ข้าถึงได้เหลือลมหายใจไว้ให้เขา”
นิรันดร์กล่าวว่า “ใช่แล้ว! เขาโชคดีมาก ที่ไม่สามารถตายได้”
มังกรวารีกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “หากไม่มีคำสั่งของนายท่าน มังกรวารีย่อมไม่สามารถกำจัดคนของนายท่านได้ นายท่านโปรดลงโทษด้วย”
“อ้านเองก็เช่นกัน!” อ้านกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
ในตอนที่พวกของอาถิงตื่นขึ้นมาพร้อมกัน ดูเหมือนว่าพวกเขาน่าจะไม่พอใจจิ่วเยี่ยมากเป็นแน่ และเกรงว่าอาจจะต่อสู
