มากเพียงใดกัน
หลังจากที่โดนอสนีบาตไปสามครั้งแล้ว แต่สายฟ้าลงทัณฑ์นี้ก็ยังไม่หายไปอยู่ดี ซึ่งมันก็ทำให้จื่อโยวก็รู้สึกว่าตนเองกำลังจะตายอยู่แล้ว
ในเวลานี้ ฝูเซิงก็ได้กลายร่างและเข้ามาขวางมันเอาไว้แทน
เขากล่าวว่า “ขวางมันไปพร้อมกัน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจปล่อยให้สายฟ้าลงทัณฑ์บ้านี่ทำร้ายเจ้านายได้”
พวกเขาเองก็คับพบแล้วเช่นกันว่า สายฟ้าลงทัณฑ์นี้พุ่งเป้าไปที่มู่เฉียนซี
เห็นได้ชัดว่าคำสาปของจิ่วเยี่ยถูกถอนไปแล้ว ฉะนั้นสายฟ้าลงทัณฑ์ควรจะโจมตีไปที่จิ่วเยี่ยถึงจะถูก เหตุใดถึงต้องโจมตีมู่เฉียนซีด้วยเล่า?
เปรี้ยงงง!
สายฟ้าลงทัณฑ์โจมตีลงมาระลอกแล้วระลอกเล่า จนในที่สุดตอนนี้หลุมที่เกิดจากการฉีกขาดบนท้องฟ้าของแดนนรกก็ฟื้นตัวกลับมาดั่งเดิม และพลังธาตุอัสนีก็ได้หายไปจากแดนนรกแล้ว
ฝูเซิงและจื่อโยวที่เต็มไปด้วยบาดแผลพลันถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางกล่าวว่า “ในที่สุดก็คลี่คลายได้แล้ว”
หลังจากนั้นจื่อโยวก็มองไปยังคนที่อยู่ในอ้อมแขนของจิ่วเยี่ย และเมื่อเขาเห็นว่าบนต้นคอของนางก็ยังคงมีรอยประทับสีแดงเหล่านั้นอยู่ ในฐานะของคนที่มีประสบการณ์มาอย่างโชกโชน มันก็ทำให้จื่อโยวเข้าใจได้ในทันที!
“ขอแสดงความยินดีด้วยนะเยี่ย!”
