ขาไม่สามารถทำให้นางตื่นกลัว และไม่สามารถทำร้ายนางได้…
มู่เฉียนซีหมดสติไปโดยที่ไม่ได้เตรียมแม้แต่ยาฟื้นฟูเอาไว้เลยด้วยซ้ำ ฉะนั้นจิ่วเยี่ยจึงได้นำของที่เขาเก็บเอาไว้ มาป้อนให้มู่เฉียนซีทีละน้อย
และหลังจากที่มู่เฉียนซีตื่นขึ้น นางก็ถูกจิ่วเยี่ยทำให้ตกใจกลัวทันที
ดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกของเขาลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงที่นางคุ้นเคย ซึ่งมันก็ทำให้นางคิดว่าการถอนคำสาปของนางล้มเหลว
แต่เมื่อนางลองตรวจสอบอย่างละเอียดอีกรอบหนึ่ง นางกลับไม่พบอะไรเลย!
หลังจากนั้นมู่เฉียนซีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “โชคดีที่ไม่ได้เป็นแบบนั้น”
นางใช้มือทั้งสองข้างผลักจิ่วเยี่ยออกไป จากนั้นก็จ้องมองไปที่จิ่วเยี่ยพลางกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย จะทำแบบนี้กับคนที่ช่วยชีวิตเจ้าไม่ได้สิ เจ้า…”
“ซี ข้าทรมานเหลือเกิน!” น้ำเสียงของจิ่วเยี่ยแหบพร่าเป็นอย่างยิ่ง แต่ทว่ามันก็เย้ายวนใจด้วยเช่นกัน ซึ่งมันก็ทำให้มู่เฉียนซีเข้าใจดีว่าความอดทนของเขามาถึงขีดจำกัดแล้ว
“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
“มันน่าจะเป็นผลข้างเคียง…”
หลังจากที่ถอนคำสาปไปแล้ว ถึงเขาจะสามารถควบคุมการระเบิดของจิตสังหารได้ แต่ทว่าความปรารถนาภายในใจของเขาที่มีต่อมู่เฉียนซีกลับพุ่งทะยานสูงขึ้นอย่างต
