อย่างไม่มั่นคง แต่ทว่าจิ่วเยี่ยกลับเหมือนสัตว์ร้ายที่ไม่รู้จักพอ ทั้งยังกลืนกินเหยื่ออันโอชะของตนเองอย่างไม ม่หยุดหย่อนอีกด้วย
“เยี่ย! จิ่วเยี่ย!” เสียงอันแหบแห้งของมู่เฉียนซีดังก้องกังวานไปทั่วทั้งหุบเขาลั่วซี
สถานที่ที่เขาสร้างขึ้นมาในแดนนรกเพื่อมู่เฉียนซีโดยเฉพาะแห่งนี้ เป็นสถานที่ที่เขาใช้ฉีกทึ้งและกลืนกินนางเข้าไปอย่างสมบูรณ์
ทั่งทั้งร่างของมู่เฉียนซีไร้เรี่ยวแรงจนนางรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองไปแล้ว และนางก็ได้พยายามออกแรงทั้งหมดที่มีเพื่อทิ้งรอยกัดไว้บนร่างกายของจิ่วเยี่ยอีกด้วย “ข้าบอกให้เจ้า าหยุด หวงจิ่วเยี่ย เจ้าหูหนวกหรืออย่างไร?”
“อื้มม!” เขายอมแสร้งทำเป็นหูหนวก แต่เขาไม่ยอมหยุดแน่นอน
แต่ทว่าหากเขาเกิดไม่ได้ยินขึ้นมาจริง ๆ คงได้พลาดโอกาสฟังเสียงอันไพเราะของซีเป็นแน่
“เจ้ายัง…อื้ออ...”
และในขณะที่มู่เฉียนซีกำลังสะลึมสะลือ นางก็รู้สึกว่าจิ่วเยี่ยกำลังเช็ดตัวให้นาง
ความอบอุ่นของน้ำพุทำให้นางที่ต่อสู้ในสงครามใหญ่อย่างเหนื่อยล้ารู้สึกว่าร่างกายของตนเองผ่อนคลายเป็นอย่างมาก และในที่สุดนางก็สามารถหลับสนิทได้เสียที
อย่างไรก็ตามนางมองเจ้าจิ่วเยี่ยนี่ในแง่ดีเกินไปหน่อย เพราะถึงเริ่มแรกจะสามารถทำความสะอา
