ภายในใจของมู่เฉียนซีโกรธเคืองเป็นอย่างมาก ทั้งเผ่าเทพ เผ่าคำสาปและเผ่าวิญญาณต่างก็คิดร้ายต่อจิ่วเยี่ย เป็นศัตรูที่ไม่ต้องการให้จิ่วเยี่ยมีชีวิตที่ดีทั้งนั้น
เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าตอนนี้นางรวบรวมวัตถุดิบที่ใช้ในการถอนคำสาปมาได้ครบถ้วนแล้ว มันเหลือเพียงก้าวสุดท้ายเท่านั้น แต่กลับต้องถูกศัตรูเหล่านี้เข้ามารบกวนอย่างกะทันหัน
และอนาคตที่สดใสต้องถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกเช่นนี้ มู่เฉียนซีกล่าวด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “อู๋หยา นี่คือผลลัพธ์ที่เจ้าต้องการอย่างนั้นหรือ?”
แสงจันทราสว่างวาบผ่านมา และร่างของอู๋หยาก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของมู่เฉียนซี
เขาส่ายศรีษะพลางกล่าวว่า “นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่ข้าต้องการ แต่ผลลัพธ์ที่ข้าต้องการคือรอให้ฝ่าบาทจิ่วเยี่ยเป็นคนสังหารเจ้า ทว่าก่อนหน้านั้น เจ้าต้องมอบคัมภีร์หมื่นคำสาปและวัต ตถุดิบที่ใช้ในการถอนคำสาปมาให้ข้า”
“ตอนนี้คำสาปได้สูญเสียการควบคุมไปแล้ว อู๋หยา ข้าไม่มีหนทางเลย หรือว่าเจ้ามีทางกันล่ะ?”
“ใช่แล้ว! ข้ามีหนทาง! ดังนั้น เจ้าจะยอมเสียสละหรือไม่? มู่เฉียนซี”
มู่เฉียนซีกำหมัดเอาไว้แน่น พร้อมด้วยร่างกายที่สั่นเทา
ฝูเซิงกล่าวว่า “เจ้านาย อย่าไปเชื่อคำพูดบ้า ๆ ของเจ้านี่นะขอรับ”
จื่อโยวก
