ลำแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาทันที หญิงสาวที่ดูนุ่มนวลราวกับสายน้ำก็มิปานปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าชายชุดดำที่หน้าตาเฉยเมยผู้นั้น พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นว่า “ซีเอ๋อร์ อ้านยอมร รับเจ้าแล้ว หากเขาไม่ยอมรับเจ้า ก็คงไม่พูดมากขนาดนี้หรอก”
ดวงตาของมู่เฉียนซีฉายแววประหลาดใจออกมา ซึ่งดวงตาดีดำสนิทคู่นั้นก็จ้องมองมาที่นางพลางกล่าวว่า “เจ้านี่ไม่ทำให้ข้าผิดหวังเลยจริง ๆ”
ร่างที่สูงใหญ่ของเขาเดินมาถึงตรงหน้าของมู่เฉียนซี อ้านนั้นสูงมาก อีกทั้งยังมีความสง่างามมากอีกด้วย และสุดท้ายเขาก็จับอู๋ตี้และเสี่ยวโม่โม่ขึ้นมา
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “อ้าน นั่นเจ้าต้องการจะทำอะไรน่ะ?”
“ลองใช้มือสัมผัสดูน่ะสิ” มือเรียวยาวนั้นลูบไล้ไปบนศีรษะของอู๋ตี้ หลังจากนั้นก็รูดไปตามขนปีกที่เหมือนแพรต่วนก็มิปานของเสี่ยวโม่โม่ สุดท้ายเขาก็โยนอู๋ตี้ไปให้กับมู่เฉียน นซี
ดูจากท่าทางแล้ว เสี่ยวโม่โม่น่าจะให้สัมผัสที่ดีกว่าเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงตรงหน้า แล้วน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำก็ดังออกมาว่า “ข้า หอคอยนิรันดร์หอคอยฝึกอสูรแห่งความมืดยอมรับท่านเป็นเจ้านาย ชีวิตและวิญญาณเชื่อมโยงกันชั่วนิรันดร์”
เข็มยาเล่มหนึ่งข่วนลงไปบนปลายนิ้วของมู่เฉียนซี เ
