พวกนางจำเป็นต้องรีบมุ่งหน้าไปที่เหวนรกแล้ว
หลังจากที่พวกของมู่เฉียนซีออกไปจากเมืองร้างที่ล่มสลายแห่งความมืด ทันใดนั้นเมืองร้างที่ล่มสลายแห่งความมืดที่ปราศจากพลังแห่งความมืดของหอคอยนิรันดร์ก็เปลี่ยนกลายเป็นความว่างเปล่ าทันที ซึ่งมันก็ได้หายไปในความว่างเปล่าอันยิ่งใหญ่โดยที่ไม่เหลือร่องรอยเลยแม้แต่น้อย
เพียงชั่วพริบตาเดียว พวกเขาก็มาถึงทางเข้าของเหวนรก และเมื่อประตูใหญ่เปิดออก พวกเขาก็เดินเข้าไปทันที
ผู้พิทักษ์ชั้นที่หนึ่งกล่าวขึ้นมาว่า “ท่านจิ่วเยี่ย ท่านซี พวกท่านกลับมาแล้ว ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นหรือไม่ขอรับ?”
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ค่อยข้างราบรื่นดีเลยล่ะ”
จากนั้นนางก็มองไปทางจิ่วเยี่ยพลางกล่าวว่า “เยี่ย สถานการณ์ของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ต้องการพักผ่อนสักหน่อยก่อนค่อยลงมือหรือไม่”
“ไม่ต้องการพักผ่อน แต่ต้องการ...”
ใบหน้าอันหล่อเหลาของจิ่วเยี่ยค่อย ๆ โน้มเข้ามาอยู่ตรงหน้าของมู่เฉียนซี และจิ่วเยี่ยก็กล่าวกับมู่เฉียนซีว่า “ข้าต้องการกำลังใจจากซี!”
ริมฝีปากของจิ่วเยี่ยประทับลงไปทันที และมู่เฉียนซีก็กอดเขาเอาไว้ในอ้อมแขน จากนั้นก็ทุ่มเทให้กับการจูบเพื่อมอบกำลังใจนี้เป็นอย่างมาก
หากอ้านเข้าร่วมแล้ว
