าไรนัก และจำเป็นต้องกลับไปที่เหวนรกให้เร็วที่สุด
“หากเจ้าไม่ยอมรับข้าเป็นเจ้านายจริง ๆ เช่นนั้นก็ได้โปรดช่วยเหลือข้าสักเรื่อง และหากมีเงื่อนไขใดเจ้าก็สามารถเสนอออกมาได้เลย”
ภายในความมืดมิด มีเพียงแค่ความเงียบเท่านั้น และหอคอยนิรันดร์ก็ไม่มีการตอบสนองใด ๆ กับมู่เฉียนซีเลย
มู่เฉียนซีค่อนข้างที่จะกังวลเล็กน้อย นางไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไปแล้ว
และในเวลานี้ ก็มีร่างเงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากความมืดมิด ผมสีดำสนิทของเขายาวมาก มันยาวสยายจนถึงพื้นราวกับน้ำตกก็มิปาน
เขามีรูปร่างที่เพรียวบาง หน้าตาของเขานั้นสมบูรณ์แบบราวกับผลงานทางด้านศิลปะอย่างไรอย่างนั้น เค้าโครงหน้าตาของเขาทั้งนุ่มลึกและมีมิติ ซึ่งหล่อเหลาเป็นอย่างมาก
“เจ้าคืออ้าน!” มู่เฉียนซีมองไปที่เขาแล้วเอ่ยปากถาม
เขาค่อย ๆ กล่าวอย่างช้า ๆ ว่า “ข้าสามารถยอมรับเจ้าเป็นเจ้านายได้!”
“แต่ ข้าต้องการให้เจ้าฆ่ามัน!” เขายกมือขึ้นมา จากนั้นก็ชี้ไปที่ข้างกายของมู่เฉียนซี
คนที่เขาชี้ไม่ใช่จิ่วเยี่ย และก็ไม่ใช่ฝูเซิง แต่เป็นเสี่ยวหง
เปลวเพลิงที่อยู่ภายในดวงตาของเสี่ยวหงปะทุขึ้นมาทันที มันกล่าวว่า “หอคอยนิรันดร์ คนอย่างเจ้าไม่เพียงแต่ไม่ชอบสัตว์ร้ายเท่านั้น แต่คิดไ
