งแทนสินะ” เห็นได้ชัดว่าคนที่มา ใหม่นี้รู้จักกับจิ่วเยี่ย และเมื่อเห็นว่าจิ่วเยี่ยไม่สามารถลงมือต่อสู้ได้ พวกเขาจึงเริ่มพูดจาดูถูกจิ่วเยี่ยขึ้นมาทันที
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ศัตรูของเจ้าจะเยอะเกินไปแล้ว”
“มีสัตว์เทพระดับต่ำสามตัว กับพืชกลายพันธุ์ขั้นเทวะอีกหนึ่งตัวสินะ พรสวรรค์ของแม่สาวน้อยผู้นี้ถือว่าไม่เลวเลย! แต่ว่ามันก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเราอยู่ดี” คนเหล่านี้กล่ าวอย่างเย้ยหยัน
“คนที่เผชิญหน้ากับพวกเรา ล้วนถูกกวาดล้างไปจนหมดแล้ว ทั้งฆ่าทิ้งหรือไม่ก็ทำให้ถูกคัดออกไป ขอเพียงพวกเรากลายเป็นผู้เหลือรอดเพียงหนึ่งเดียว หอคอยนิรันดร์ก็จะเป็นของพวกเรา ส สถานที่ต่อสู้แห่งนี้พวกเรามีความได้เปรียบมากที่สุด ไม่ว่าคนจากเผ่าใด ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเรา” พวกเขากล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“ในแดนเทพ ผู้ที่สามารถฝึกสัตว์ได้มิได้มีแค่พวกเจ้าเท่านั้น พวกเจ้าถือว่าเป็นขยะทั่วไปในหมู่ขยะเท่านั้น” ในที่สุดจิ่วเยี่ยก็นึกที่มาของคนเหล่านี้ออกแล้ว
คำที่ดูแคลนของจิ่วเยี่ยทำให้พวกเขาโกรธเคืองเป็นอย่างมาก พวกเขาต้องการที่จะลงมือกับจิ่วเยี่ย และสำหรับพวกเขานอกจากพืชกลายพันธุ์ที่ดูจะค่อนข้างมีปัญหาแล้ว สัตว์ตัวอื่น ๆ ล้
