ลอบโจมตีในครั้งนี้จะไม่สามารถสร้างความเสียหายต่อผู้คุมปีศาจแห่งความมืดได้มากนัก แต่มันก็สามารถก่อกวนอารมณ์ของเขา และดึงดูดความสนใจของเขาได้ อย่างน้อยก็ทำให้เขาไม่มีอารมณ์ไปทรมานจิ่วเยี่ยน้อยต่ออีกแล้ว
“เฮ้อ!” มู่เฉียนซีในเวลานี้ก็เหนื่อยมากเช่นกัน การควบคุมพลังแห่งกาลเวลาเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายเลย
และในตอนที่มู่เฉียนซีไม่สามารถควบคุมพลังแห่งกาลเวลาได้แล้ว หนามโลหิตนั้นก็เริ่มหายไป
เขาคิดไม่ออกเลยจริงๆว่าหนามโลหิตนี้ปรากฏออกมาได้อย่างไร? แต่เขาสามารถยืนยันได้ว่ามันไม่ใช่ภาพลวงตาอย่างแน่นอน
เขาสั่งการออกไปว่า “ค้นหา! ไปค้นหาให้ข้า! จะต้องหาหนามโลหิตออกมาให้ได้”
หลังจากที่ผู้คุมปีศาจแห่งความมืดออกไป มู่เฉียนซีก็รีบฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของจิ่วเยี่ยน้อยอย่างรวดเร็ว
อาการบาดเจ็บของจิ่วเยี่ยน้อยยังคงสาหัส ดังนั้นนางจำเป็นต้องออกไปรักษาอาการบาดเจ็บให้เขาด้วยตนเอง
สุดท้ายแล้วมู่เฉียนซีก็ไม่มีทางเลือก ดังนั้นนางจึงให้ฝูเซิงนำยาน้ำขวดแล้วขวดเล่าไปวางอยู่หน้าจิ่วเยี่ยน้อย
นั่นคือพลังแห่งชีวิตที่ทำให้เขารู้สึกสบายเป็นอย่างมาก ในเมื่อมันไม่มีพิษ เขาจึงใช้มันอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
เขาเองก็อยากจะดูเหมือนกันว
