มู่เฉียนซีกำลังกลั่นยาจึงไม่รู้ว่าภายนอกเกิดอะไรขึ้นบ้าง ส่วนฝูเซิงก็กำลังพักผ่อนอยู่เช่นกัน เพราะหากต้องต่อสู้กับคนที่วิปลาสอย่างผู้คุมปีศาจแห่งความมืดผู้นั้น เขาก็จำเป ป็นที่จะต้องฟื้นตัวให้เร็วที่สุด เพื่อไม่ให้เจ้านายถูกเจ้าวิปลาสอย่างผู้คุมปีศาจแห่งความมืดผู้นั้นรังแกเอาได้
ทันทีที่มีกลิ่นหอมลอยออกมา มู่เฉียนซีที่ได้กลิ่นหอมนั้นก็กล่าวขึ้นมาว่า “น่าจะเกือบเสร็จแล้ว”
แต่ฝูเซิงรู้สึกว่ากลิ่นหอมนี้ค่อนข้างแปลกประหลาดเล็กน้อย จนเขาจามออกมาทีหนึ่งอย่างอดไม่ไหว
เขากล่าวว่า “เจ้านายของข้า ยาน้ำที่เจ้ากลั่นออกมานี้มีอะไรใหม่บ้าง”
“เมื่อถึงเวลาเจ้าก็จะรู้เอง! เมื่อใช้ยาน้ำนี้แล้ว คนในเมืองแห่งนี้ก็จะไม่มีทางไล่ล่าพวกเราอีก! หลังจากนั้นพวกเราก็แค่จัดการผู้คุมก็พอ เช่นนี้พวกเราก็สามารถออกไปจากเมืองแ แห่งนี้ เพื่อเปลี่ยนเมืองอยู่ได้ และค่อย ๆ เข้าใกล้ผู้คุมปีศาจแห่งความมืดอย่างช้า ๆ ได้แล้ว” มู่เฉียนซีกล่าว
ไม่ใช่ว่านางไม่อยากไปหาผู้คุมปีศาจแห่งความมืดในทันที แต่เนื่องจากว่าเรือนจำปีศาจแห่งความมืดกว้างใหญ่มากเกินไปจึงไม่สามารถหาเขาเจอได้ในทันทีนั่นเอง
นอกจากนี้หากผู้คุมปีศาจแห่งความมืดรู้ว่านางมาแล้วละก็ เขา
