้าจะเข้าใจความพยายามของท่านเจ้าเรือนจำแห่งนี้เช่นกั น แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเจ้าจะเคยทำผิดมาก่อน จนต้องมาอยู่ในเรือนจำเช่นนี้ แต่ก็ต้องเป็นคนที่คิดบวกและมีความสุขเข้าไว้”
มู่เฉียนซีบ่นพึมพำว่า “เจ้าผู้คุมปีศาจแห่งความมืดโรคจิตนั่นน่ะนะ”
“เขามันคนโรคจิตไม่ใช่หรือ? นี่มันบีบบังคับให้คนมีความสุขชัด ๆ! หากไม่มีความสุขก็ให้คนอื่นทรมานพวกเขาจนตาย นอกจากนี้เขายังเป็นคนที่มีนิสัยชอบทรมานคนอื่นมากที่สุดคนหนึ่ง มิเช่นนั้นคงไม่มีทางคิดวิธีที่โรคจิตเช่นนี้ขึ้นมาได้หรอก! อันที่จริงมีตาแก่โรคจิตผู้นั้นคนเดียวก็พอแล้ว” ฝูเซิงกล่าวอย่างทนไม่ไหว
แต่ดูเหมือนว่า การสนทนาของพวกเขาจะถูกคนอื่นได้ยินเข้าแล้ว
ทันใดนั้นผู้คุมเหล่านั้นก็สังเกตเห็นพวกเขา และจ้องเขม็งมาที่พวกเขาทันที
ผู้คุมเหล่านั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ดูเหมือนว่าเมื่อครู่นี้ข้าจะได้ยินว่าเจ้ากำลังด่าท่านผู้คุมปีศาจแห่งความมืดอย่างนั้นหรือ! โทษของเจ้าคือสมควรตาย!”
“โอ้! ถูกได้ยินเข้าแล้วหรือ! ข้ายอมรับว่าเมื่อครู่นี้ข้ากำลังด่าเขา เขาคือตาแก่โรคจิต สิ่งที่ข้าพูดเป็นความจริงนี่น่า!” สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจก็คือ คิดไม่ถึงเลยว่า มู่เฉียนซี จะกล้ายอมรับอย
