ทั้งหมดเลย”
เฮยอิ่งผงะไปเล็กน้อย “ยาลูกกลอนอย่างนั้นหรือ? ยาลูกกลอนที่ทำให้ตกอยู่ในความฝัน นิรันดร์น่าจะมีอยู่เยอะสินะ!”
นั่นมันมีจำนวนมากจริง ๆ นั่นแหละ แต่ทว่าที่มากยิ่งกว่า…ก็คือฝันแบบนั้นน่ะสิ!
เจ้านิรันดร์นั่นเป็นตาเฒ่าหัวงูไปแล้ว แล้วนางจะให้เฮยอิ่งใช้ยาลูกกลอนแบบนั้นได้อย่างไร
ทันใดนั้นเฮยอิ่งก็กล่าวขึ้นมาว่า “ช่างมันเถอะ อย่างไรเสียความฝันก็คือความฝัน เมื่อตื่นขึ้นมาทั้งหมดก็หายไปอยู่ดี แค่ข้ารับรู้ความตั้งใจของเจ้าก็พอแล้ว”
มู่เฉียนซีสังเกตเห็นว่ามีความเศร้าอยู่ในดวงตาคู่นั้น นางรู้สึกว่าดวงตาคู่นั้นของเขา เดิมทีแล้วควรที่จะร้อนแรงราวกับเปลวเพลิงที่ลุกโชน แต่ทว่าตอนนี้มันกลับนิ่งสงบเหมือนกับ บน้ำที่หยุดนิ่งก็มิปาน
แต่นางทำอะไรไม่ได้เลยอย่างนั้นหรือ? ไม่มีหนทางทำอะไรได้เลยหรืออย่างไรกันนะ?
ในเมื่อเขาไม่ต้องการยาลูกกลอน เช่นนั้นมู่เฉียนซีก็ย่อมไม่สามารถกลั่นออกมาแล้วฝืนยัดเยียดมันให้เขาได้ แต่มู่เฉียนซีก็ได้กลั่นยาน้ำชนิดหนึ่งออกมา
นางค้นพบว่าหลังจากที่เฮยอิ่งซ่อมแซมหม้อเทพนิรันดร์แล้ว ยาน้ำที่นางกลั่นออกมานั้นยกระดับขึ้นไม่น้อยเลย
หลังจากที่มู่เฉียนซีบรรจุยาน้ำนั้นลงขวด นางก็ยื่นมันใ
