ปีศาจเหวนรกไม่ได้กินยาผิดไปใช่หรือไม่
จิ่วเยี่ยกล่าวว่า “พวกเขาเลือกที่จะยอมจำนนต่อข้าแล้ว ฉะนั้นหลังจากนี้ข้าจะพาพวกเขาออกไปจากเหวนรกด้วย หากพวกเจ้าต้องการขัดขวาง เช่นนั้นก็ลองขวางดูได้เลย”
จิ่วเยี่ยเอาแต่ใจเช่นนี้ หากพวกเขากล้าเข้าไปขวางก็แปลกแล้ว
ในเมื่อปีศาจเหวนรกเหล่านี้ยอมรับเขาเป็นเจ้านายแล้ว ก็คงไม่มีทางหลุดพ้นการควบคุมของจิ่วเยี่ยไปได้อย่างแน่นอน
ถึงแม้ว่าพวกมันจะออกไปแล้ว แต่หากไม่ได้รับอนุญาตจากจิ่วเยี่ย พวกมันก็ไม่สามารถออกไปสร้างความวุ่นวายอะไรในแดนนรกได้อยู่ดี
ถึงพวกเขาอยากจะขวางเอาไว้ แต่ก็ไม่มีความสามารถนั้นอยู่ดี! และไม่ว่าจะเป็นท่านจิ่วเยี่ยหรือท่านราชาปีศาจเหวนรกพวกเขาต่างก็เอาชนะไม่ได้ทั้งนั้น
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! หลังจากนี้ไปพวกเราสามารถผ่อนคลายได้อย่างสมบูรณ์แล้วสินะ พวกเราสามารถกินดื่มอยู่ในเหวนรกได้อย่างสบายใจเสียที” คนที่ไม่คิดอะไรมากอย่างผู้พิทักษ์ชั้นที่หนึ่งหัว วเราะขึ้นมาทันที
“เจ้ายังหัวเราะออกอีกหรือ!” สีหน้าของผู้พิทักษ์ชั้นที่เจ็ดจริงจังมากที่สุด
“ตาเฒ่าเจ็ด! อย่าทำหน้าบูดบึ้งนักสิ นี่มันเรื่องดีนะ!” ผู้พิทักษ์ชั้นที่สองกล่าว
“ท่านซี! ที่ท่านยังมียาน้ำที่ใช้ในการรักษาประสิ
