างก็ตื่นตกใจเป็นอย่างมาก
ปีศาจเหวนรกตัวนั้นเบิกตาโพลงด้วยความตื่นตกใจ อะไรน่ะ? เหตุใดถึงรวดเร็วขนาดนี้?
สมกับการเป็นคนที่ท่านราชาปีศาจอยากเจอจริง ๆ สมกับที่…
ผู้พิทักษ์ผู้นั้นกล่าวอย่างตื่นตกใจว่า “ทะ…เป็นท่าน คิดไม่ถึงเลยว่าท่านจะมาอีกแล้ว พระเจ้า! ท่าน…ท่านต้องการทำอะไรกันแน่?”
จิ่วเยี่ยไม่มองผู้พิทักษ์ชั้นที่ห้าเลยแม้แต่น้อย เพราะดวงตาสีฟ้าที่เย็นยะเยือกไร้ซึ่งร่องรอยของความอบอุ่นในเวลานี้กำลังจ้องมองไปที่ปีศาจเหวนรกตัวนั้น หลังจากนั้นเขาก็กล่าวว่า “ซีล่ะ?”
แม้ว่าปีศาจเหวนรกตัวนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว แต่จิ่วเยี่ยก็ยังคงจำกลิ่นอายของมันได้อยู่ดี และมันก็คือปีศาจเหวนรกที่ลักพาตัวซีไปนั่นเอง
ตึง!
ภายใต้การจ้องมองของจิ่วเยี่ย ปีศาจเหวนรกตนนี้ก็แข้งขาอ่อนแรงลงด้วยความหวาดกลัวทันที มันคุกเข่าลงไปแล้วกล่าวว่า “นะ…นายท่าน…”
“ขะ…ข้าไม่ได้ทำอันตรายหญิงสาวผู้นั้นเลยแม้แต่ปลายเล็บ! ข้าเพียงแค่ทำตามคำสั่งราชาของข้า ที่ให้จับนางเพื่อชีันำให้ท่านไปพบเขาเท่านั้นเองขอรับ ขะ…”
“ฟู่วว” ปีศาจเหวนรกตนนั้นสูดลมหายใจเข้าลึก และคิดไม่ถึงเลยว่าขาทั้งสองข้างของเขาจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้
“ซีอยู่ที่ใด?” จิ่วเยี่
