้นี้จะไม่รับรู้อะไร ไม่ต้องรับรู้อะไรเลยยิ่งดี
ทว่าคำอธิษฐานของเขานั้นไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง เพราะปีศาจเหวนรกในเวลานี้ก็รีบฟ้องขึ้นมาอีกหนึ่งประโยค “นายท่าน เป็นเพราะเจ้าผู้พิทักษ์ผู้นี้ขอรับ คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะคิด ว่าท่านซีเป็นปีศาจเหวนรก? ปีศาจเหวนรกอย่างพวกเราจะงดงามเหมือนท่านซีได้อย่างไร เจ้าหมอนี่มีตาหามีแวว…”
“หุบปากเดี๋ยวนี้!”
“ทำไมล่ะข้าพูดความจริงนี่”
“……”
ในทางกลับกัน การที่เจ้าสองคนนี้เปิดโปงกันและกัน และฟ้องกันและกัน มันไม่ได้เกิดประโยชน์กับใครเลย เพราะพวกเขาทั้งคู่ต่างก็ถูกจิ่วเยี่ยลงโทษอย่างรุนแรง จนพวกเขาต้องขดตัวลงด ด้วยร่างที่สั่นเทา คนผู้นี้ช่างน่าหวาดกลัวจริง ๆ
จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ทางที่ดีพวกเจ้าอธิษฐานว่าอย่าให้เกิดอะไรขึ้นกับซีจะดีกว่า”
ผู้พิทักษ์ชั้นที่ห้านำทางพวกเขาไปยังชั้นที่หก และปีศาจเหวนรกที่ไม่มีขาทั้งสองข้างตนนั้นก็ไล่ตามมาอย่างไม่เต็มใจเท่าไรนัก จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ไปตามหาค คนมาให้ข้า! เร็ว ๆ ด้วย!”
“ขอรับ ๆ ๆ! พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้” ภายในสายตาของพวกเขา จิ่วเยี่ยได้กลายเป็นคนที่น่ากลัวที่สุดในเหวนรกแห่งนี้ไปแล้ว และพวกเขาก็ไม่อาจทำให้
