ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!
การต่อสู้ทางด้านนี้ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ทั้งผู้พิทักษ์ชั้นที่ห้าและปีศาจเหวนรกต่างก็ได้รับบาดเจ็บกันทั้งสองฝ่าย ซึ่งเขาก็รู้ว่าไม่สามารถสู้ต่อไปได้อีกแล้ว
เขากล่าวว่า “พวกเราถอยกันก่อนเถอะ รอให้ข้าหายดีเมื่อไรข้าจะมาคิดบัญชีกับเจ้า”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “แต่ข้าไม่อยากถอยไปพร้อมกับเจ้า!”
“เสี่ยวเฉี่ย ลงมือได้!” ชั้นก่อนหน้านี้ มู่เฉียนซีไม่ได้ให้เสี่ยวเฉี่ยลงมือมาก่อน แต่ทว่าครั้งนี้นางต้องการที่จะหนีไปจากปีศาจเหวนรกตัวนี้ให้ได้ ฉะนั้นจึงได้ให้เสี่ยวเฉี่ยเค คลื่อนไหว
ทันใดนั้นลำแสงสีแดงก็ส่องสว่างออกมา และหนามแหลมสีแดงเลือดก็พุ่งเข้าโจมตีปีศาจเหวนรกเหล่านั้น
ร่างกายของเขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส และคิดว่ามู่เฉียนซีไม่มีทางมีแรงตอบโต้เขาได้ ฉะนั้นเขาจึงลดความระมัดระวังลง แต่ใครจะไปคิดว่ามู่เฉียนซีจะซ่อนกลอุบายเช่นนี้เอาไว้
พรึ่บ!
ปีศาจเหวนรกตัวนี้ถูกหนามโลหิตมัดเอาไว้อย่างแน่นหนา เขาอุทานด้วยความตกใจว่า “จะ…เจ้า…”
“บัดซบเอ้ย! ข้าประมาทเกินไป”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ยังไม่รีบปล่อยข้าออกจากการคุมขังอีกหรือ คืนพลังวิญญาณให้ข้า เจ้าได้ยินหรือไม่?”
“ไม่มีทางหรอก!” เขาดื้อรั้นและไม่ต้องการที่จะปล่อยมู่เฉ
