ปีศาจเหวนรกตัวนี้กล่าวว่า “ท่านผู้นั้นแข็งแกร่งเกินไป หากข้าสามารถจับเขาได้ ข้าจะวางแผนจับเจ้าไปทำไมกันล่ะ! นอกจากนี้ท่านผู้นั้นยังห่วงใยเจ้า ขอเพียงแค่จับเจ้าได้เขาก็จะต้องยอมปรองดองกับพวกเราแน่นอน”
“ยอมปรองดองเรื่องอะไร?” มู่เฉียนซีกล่าว
“ต้องขอบคุณที่ท่านผู้นั้นต่อสู้กับกิเลนแห่งนรก และทำให้ผนึกของเหวนรกที่ผนึกปีศาจเหวนรกอย่างพวกเราเอาไว้เกิดรอยร้าว พวกเราจึงถูกปลดปล่อยจนได้รับอิสระอีกครั้ง แต่ทว่าเหวนรกก็ยังคงเป็นคุกอยู่ดี พวกเราอยากจะได้รับอิสระอย่างแท้จริง และต้องการที่จะทำลายเหวนรกแห่งนี้ไปเสีย แม้ว่าท่านราชาปีศาจจะแข็งแกร่งมาก แต่ก็ไม่สามารถทำถึงขนาดนั้นได้ แต่ทว่าท่านผู้นั้นสามารถทำได้! ขอเพียงท่านผู้นั้นรับปากคำขอของท่านราชาปีศาจ พวกเราก็จะปล่อยเจ้าไป” เขากล่าวตอบ
นางรู้สึกว่าตนเองกลายเป็นเครื่องมือเอาไว้ต่อรองกับจิ่วเยี่ยไปเสียแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “หลังจากนี้ เจ้าต้องพาข้าไปพบราชาปีศาจของพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
“ไม่ พวกข้าต้องพาเจ้าไปหาผู้พิทักษ์ชั้นที่ห้า มิเช่นนั้นพวกเราก็ไม่สามารถเข้าไปยังชั้นที่หกได้ และราชาของข้าก็อยู่ชั้นที่เจ็ดด้วย”
“เมื่อครู่นี้ไม่ใช่ว่าเจ้ามาชั้นที่ห้า
