ึงชั้นที่สี่แล้ว แต่คนที่คอยเฝ้าจับตาดูนั้นก็ยังไม่หายไปเช่นเดิม ไอ้เจ้าคนสารเลวนั่น ไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันแน่นะ?
“ตาเฒ่าซือนั่นคงจะยุ่งอยู่ที่ไหนสักแห่งเป็นแน่ หากต้องการจะหาตัวคงไม่ง่ายนัก! พวกเราค่อย ๆ หาไปก็แล้วกัน สามชั้นก่อนหน้านี้จัดการเรียบร้อยแล้ว ปล่อยให้เจ้าสองคนนั้นคอยเฝ้ าเอาไว้น่าจะไม่เกิดปัญหาอะไรแล้วล่ะ” ผู้พิทักษ์ชั้นที่สามกล่าวกับมู่เฉียนซีและจิ่วเยี่ย
ระหว่างทางพวกเขาต้องเจอกับปีศาจเหวนรกที่รับมือได้ยากจริง ๆ ตอนนี้อีกสองคนไม่ได้อยู่ด้วย ฉะนั้นผู้พิทักษ์ชั้นที่สามจึงมีความคิดที่จะขอยาจากมู่เฉียนซีอีกครั้ง
“ยาน้ำนั่นน่ะ! เจ้ายังมีอยู่อีกหรือไม่? แม่นางน้อย ข้าอยากจะขอซื้อต่อสักหน่อย”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เหลืออยู่ไม่มากเท่าไรแล้วล่ะ”
เขาผิดหวังเป็นอย่างมาก ดูแล้วน่าจะซื้อไม่ได้เป็นแน่ ใครใช้ให้เขาเป็นผู้พิทักษ์ของชั้นที่สามไม่ใช่ของชั้นที่หนึ่งหรือสองกันล่ะ ของดี ๆ ล้วนถูกเจ้าสองคนนั้นชิงไปหมดแล้ว
“แม้ว่าจะเหลืออยู่อีกไม่มากแล้ว แต่ตอนนี้ข้าสามารถกลั่นออกมาได้บ้าง ท่านต้องการเท่าไรล่ะ?” มู่เฉียนซีกล่าวถาม
ด้วยบริเวณโดยรอบที่ทั้งมืดครึ้มและมืดสนิท แน่นอนว่าย่อมเป็นสภาพแวดล้อมที่ไม่
