ิทักษ์ชั้นที่สามในเวลานี้กำลังตกอยู่ในอันตราย เพราะเขาได้ถูกปีศาจเหวนรกที่แข็งแกร่งมากกลุ่มหนึ่งล้อมเอาไว้
เขาตะลึงงันไปครู่หนึ่ง “เหตุใดเจ้าพวกนี้ถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่ชั้นสามของข้าได้กันล่ะ! ให้ตายเถอะ!”
ตูมมม โครมมมม!
อย่างน้อย ๆ เจ้าพวกนี้ก็น่าจะมีจำนวนนับร้อยตัวขึ้นไป…
ขนาดผู้พิทักษ์ชั้นที่สองที่ขี้เกียจต่อสู้และเตรียมดูการแสดงดี ๆ เท่านั้นยังต้องเริ่มเคลื่อนไหว เมื่อเห็นว่าสหายของตนเองเริ่มจะทนไม่ไหวขึ้นมาแล้ว
“โง่เง่านัก! หากข้าเป็นเจ้า ตอนนี้คงหนีกลับไปที่ชั้นที่สองแล้ว! เพราะที่นั่นปลอดภัยที่สุด เจ้าจะมาอยู่ในความวุ่นวายเช่นนี้ไปทำไมกัน” ผู้พิทักษ์ชั้นที่สามกล่าว
“ข้าพอใจ! แล้วเจ้าจะทำอะไรได้ล่ะ?”
ปัง ปัง ปังง!
เพราะการต่อสู้อันดุเดือด ทำให้พวกเขาล้วนเต็มไปด้วยบาดแผล
ผู้พิทักษ์ชั้นที่สองกินยาน้ำรักษาอาการบาดเจ็บเข้าไปขวดหนึ่งพลางกล่าวว่า “โชคดีที่ข้ายังฉลาดเอายารักษามาด้วยมากมาย แล้วข้าจะกลัวพวกเจ้าไปทำไมกัน?”
เมื่อผู้พิทักษ์ชั้นที่สามค้นพบว่าอาการบาดเจ็บของผู้พิทักษ์ชั้นที่สองนั้นฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว เขาจึงกล่าวว่า “เมื่อครู่นี้เจ้ากินอะไรเข้าไปน่ะ? คิดไม่ถึงเลยว่าจะฟื้นตัวได้เ เร็วเช่นนี้ รีบเอา
