มู่เฉียนซีกล่าวว่า “แค่บาดแผลเล็กน้อยเท่านั้นเอง!”
เมื่อแม่สาวน้อยผู้นี้ได้รับบาดเจ็บ ก็จะมีคนคอยปวดใจเพราะนาง ส่วนชายชราอย่างเขาที่ถึงจะได้รับบาดเจ็บก็ไม่มีแม้แต่คนที่จะเหลือบตามามองเลยด้วยซ้ำ ผู้พิทักษ์ชั้นที่หนึ่งรู้สึกเ เพียงว่าตนเองนั้นทั้งน่าเศร้าและน่าหดหู่ยิ่งนัก
เขากล่าวว่า “เจ้าเด็กน้อยทั้งสองโปรดเห็นใจคนโดดเดี่ยวอย่างข้าหน่อยได้หรือไม่ หลบไป หลบไปเลย!”
ด้วยเหตุนี้จิ่วเยี่ยจึงพามู่เฉียนซีหลบออกไปจริง ๆ และได้หายไปต่อหน้าต่อตาชายชราอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นมุมปากของเขาก็กระตุกขึ้นอย่างแรงพลางกล่าวว่า “พวกเจ้าทำเช่นนี้ได้อย่า างไร เดี๋ยวข้าก็โกรธจนไม่ยอมพาพวกเจ้าไปชั้นที่สองเสียหรอก”
เสี่ยวหงกล่าวว่า “หากเจ้าไม่ยอมนำทาง ท่านจิ่วเยี่ยก็มีวิธีทำให้เจ้ายอมนำทางเองนั่นแหละ”
เสี่ยวโม่โม่กล่าวว่า “ใช่แล้ว! เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่านจิ่วเยี่ยหรอก”
อู๋ตี้กล่าวพลางหัวเราะคิกคักว่า “ของแบบนี้แค่คุ้นเคยก็พอแล้ว เจ้าเป็นถึงผู้พิทักษ์ชั้นที่หนึ่งของเหวนรกเชียวนะ! เจ้าจะมีสภาพจิตใจแบบนี้ไม่ได้นะ!”
อารมณ์ของเขากำลังจะระเบิดด้วยความโกรธ แค่คนแก่เดียวดายถูกคู่รักคู่นั้นทรมานยังไม่เท่าไร แต่เหตุใดต้องมาถูกสัตว์ร้ายทั้งส
