มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ตกลง เช่นนั้นรอหลังจากสุ่ยจิงอิ๋งฟื้นฟูพลังกลับมาได้บ้างแล้ว ค่อยลากเรือนจำปีศาจแห่งความมืดออกมาจากที่ซ่อนอันมืดมิดนั้น แล้วบดขยี้มันทิ้งซะ”
ในเมื่อหาเรือนจำปีศาจแห่งความมืดไม่เจอ พวกเขาจึงทำได้เพียงแค่กลับไปเท่านั้น
หลังจากที่พวกของมู่เฉียนซีจากไปได้เพียงไม่นานนัก ผู้คนมากมายที่อยู่ทั่วทั้งเขตราชวงศ์ของขุมนรกอสูรก็กำลังต่อสู้กัน จนเกิดความวุ่นวายไปทั่วทุกพื้นที่ ที่แท้พวกเขาก็กำลังแ แย่งชิงตำแหน่งเจ้าครองขุมนรกอสูรกันอยู่นี่เอง
แต่ทว่า ในตอนที่พวกเขาค้นพบว่าร่างเงาทั้งสองร่างนั้นกลับมาที่ขุมนรกอสูรอีกครั้ง พวกเขาก็หยุดมือกันทันที
จะยังต่อสู้กันไปทำไมอีก?
“คารวะนายท่าน!”
“ขุมนรกอสูรจะขาดผู้ปกครองไปไม่ได้แม้แต่วันเดียว มิทราบว่านายท่านมีความคิดเห็นอย่างไรบ้างขอรับ?” มีคนกล่าวถามอย่างระมัดระวัง
มู่เฉียนซีกล่าวตอบว่า “สู้สิ! ทำไมพวกเจ้าไม่สู้กันต่อล่ะ?”
“มิกล้า มิกล้า! เจ้าผู้ครองขุมนรกแห่งนี้ให้นายท่านเป็นคนตัดสินใจเถอะขอรับ” พวกเขากล่าวอย่างรีบร้อน
มู่เฉียนซีเหลือบมองไปที่ราชาอสูรที่เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้ายพลางกล่าวว่า “จงนำของสิ่งนั้นออกมาซะ!”
“หากมอบสิทธิ์ควบคุมของขุมนรกสูรให้แล้
