ะหวงจิ่วเยี่ยจะออกมาจากขุมนรกอสูรแล้ว พวกเขายังพาคนออกมาด้วย ส่วนคนพายเรือที่ยังคงรออยู่ที่นั่นก็ตื่นตกใจเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นกลุ่มคนที่ตามออกมาอย่าง แน่นขนัด
อะไรน่ะ? คิดไม่ถึงเลยว่าคนของขุมนรกอสูรจะมีความสามารถถึงขนาดแหกคุกได้ เขาจะต้องรีบหนีแล้ว
แต่ทว่าในบรรดาคนเหล่านั้น เขากลับเห็นร่างที่คุ้นเคยทั้งสองร่าง นั่นมันลูกค้าสองคนที่เขาพามาก่อนหน้านี้ไม่ใช่หรือ?
และจิ่วเยี่ยก็อุ้มมู่เฉียนซีขึ้นไปบนเรือของเขาภายในชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น
คนพายเรือกล่าวว่า “ข้า…ดูเหมือนว่าข้าจะพาคนมากมายขนาดนี้ไปด้วยไม่ได้หรอก!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “พวกเขาไม่ได้ไปด้วยหรอก”
“พวกเจ้าหาทางไปที่เมืองหนามโลหิตกันเองก็แล้วกัน!” นางออกคำสั่งกับคนเหล่านั้น
“ขอรับ นายท่าน!”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! นี่คือกลิ่นของอิสรภาพอย่างนั้นสินะ ช่างสดชื่นดีจริง ๆ เลย!”
“ในที่สุดก็ออกมาได้แล้ว ที่นี่มันช่างงดงามเหลือเกิน”
ความจริงแล้วคุกอสูรไม่ได้สวยงามขนาดนั้น เพียงแต่เมื่อเทียบกับขุมนรกอสูรแล้วกลับดีกว่ามาก ซึ่งมันก็ทำให้พวกเขาแต่ละคนตื่นเต้นดีใจกันเป็นอย่างยิ่ง
คนพายเรือจ้องมองคนเหล่านั้นหายไปอย่างตื่นตะลึง เขาแอบคิดในใจว่า สมกับที่เป็นเจ้าครองแดน
