ั้นอีกด้วย
ส่วนที่เหลือ ก็ได้ถูกจิ่วเยี่ยจัดการไปเรียบร้อยแล้ว รวมไปถึงราชาอสูรด้วย
แขนขาของราชาอสูรได้ถูกหักไปจนหมดแล้ว และร่างของเขาก็ไม่มีพลังจิตวิญญาณแผ่ออกมาอีกแล้ว ซึ่งเขาก็ทำได้เพียงนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นราวกับสุนัขที่ตายแล้วอย่างไรอย่างนั้น
“จะ…เจ้าคือใครกันแน่? ความจริงแล้วเจ้าต้องการจะทำอะไรกันแน่? เจ้าอยากเป็นผู้ปกครองของขุมนรกอสูรอย่างนั้นหรือ ข้ายกให้เจ้า อย่าฆ่าข้าเลย” และราชาอสูรก็กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่ นเทา
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ความจริงแล้ว ที่พวกเรามาก็เพียงแค่ต้องการจะถามคำถามเจ้าข้อหนึ่งเท่านั้น เจ้าแพ้แล้วแต่ไม่ยอมรับและยังไม่รักษาคำพูด แต่กลับลงมือแทน ฉะนั้นที่ต้องวุ่นวายขนาด นี้ ก็ต้องโทษตัวเจ้าเองนั่นแหละ”
“อะไรนะ? ถามคำถามหรือ เช่นนั้นเจ้าอยากถามอะไรล่ะ?”
จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้ารู้ที่อยู่ของผู้คุมปีศาจแห่งความมืดหรือไม่?”
ราชาอสูรอยากจะร้องไห้จริง ๆ ที่แท้สองคนนี้ก็คือศัตรูของนายท่านเจ้าครองเรือนจำนั่นเอง
แล้วศัตรูของนายท่านเจ้าครองเรือนจำหาเขาที่อยู่ที่นี่เจอได้อย่างไรกัน เขาช่างโง่จริง ๆ เลย!
“แม้ว่าข้าจะเป็นผู้คุมใหญ่ของขุมนรกอสูรแห่งนี้ แต่ข้าก็ไม่ค่อยสนิทกับผู้คุ
