้องยอมทำตาม และเชื้อเชิญมู่เฉียนซีพร้อมกับนำทางอยู่เบื้องหน้านางอย่างเชื่อฟัง
ทั่วทั้งขุมนรกอสูรนี้ เส้นที่ใช้แบ่งเขตระหว่างเขตล่าสัตว์กับเขตราชวงศ์ก็คือกำแพงสีดำสูงเสียดฟ้านั่น
กำแพงนี้มีความหนาเป็นอย่างมาก และคาดว่าที่นี่แม้แต่หลัวหวางผู้นั้นก็ไม่สามารถทำลายมันได้
กำแพงเมืองนี้มีทางเข้าเพียงทางเดียวเท่านั้น ซึ่งในเส้นทางก็มีผู้ตรวจการคอยตรวจคนเข้าเมืองอยู่นับไม่ถ้วน และในตอนนี้เส้นทางเส้นแรกของมู่เฉียนซีกับจิ่วเยี่ยก็ถูกผู้ตรวจคนเข้าเม มืองขวางเอาไว้เช่นกัน
“พวกเจ้าหยุดเดี๋ยว…” ยังไม่ทันที่ผู้คนผู้นั้นจะกล่าวจบ มู่เฉียนซีก็ได้เริ่มลงมือก่อนแล้ว
ตูมม!
มีเสียงดังสนั่นหวั่นไหวระเบิดออกมา ร่างกายของคนผู้นั้นถูกโยนออกไปราวกับลูกกระสุนของปืนใหญ่ก็มิปาน
“มีคนโจมตี โดนโจมตีแล้ว!”
“จับพวกเขาทั้งสามคน! จับพวกเขาเอาไว้”
ผู้คุมที่เป็นคนนำทางผู้นั้นอยากจะร้องไห้จริง ๆ เขาบริสุทธิ์ใจ เขาเพียงแค่ถูกบังคับมาเท่านั้น! เหตุใดแม้แต่เขาก็ยังต้องโดนจับไปด้วยเล่า
ยอดฝีมือของเส้นทางแรกนั้นมีจำนวนมากทีเดียว จิ่วเยี่ยจึงกล่าวขึ้นมาอย่างเย็นชาว่า “ซี! พวกเราลงมือด้วยกัน เช่นนั้นมันจะเร็วขึ้นหน่อย!”
ในเวลานี้พวกเขาตกอยู่กลาง
