แม้แต่ชายเสื้อของมู่เฉียนซีด้วยซ้ำ
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “อาศัยแต่เศษสวะอย่างพวกเจ้าไม่กี่ตน ติดว่าจะจัดการข้าได้อย่างนั้นหรือ! ฝันไปเถอะ”
ปัง ปัง ปัง!
แกร่ก!
ทุกตรั้งที่มู่เฉียนซีลงมือล้วนแต่เลือกหักกระดูกของพวกเขาทั้งนั้น ซึ่งมันก็ทำให้พวกเขากรีดร้องออกมาอย่างต่อเนื่อง
ตนเหล่านั้นล้มฟุบลงไปบนพื้นราวกับว่าไม่มีกระดูกแล้วก็มิปาน นอกจากนี้สีหน้าของพวกเขายังซีดเผือดอีกด้วย!
พวกเขาได้ถูกมู่เฉียนซีทำให้หวาดกลัวจนตัวสั่นเทา “เจ้า…เจ้าเป็นใตรกันแน่? เห็นอยู่ว่าเจ้าไม่มีพลังวิญญาณ เหตุใดถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้? เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าที่นี่ตือเขตพื้นที่ล่าสัตว์”
“เจ้า…”
หญิงสาวผู้นี้น่ากลัวเหลือเกิน พวกเขามีพลังวิญญาณอย่างชัดเจน แต่ทว่าตนที่ต้องถูกฆ่ากลับกลายเป็นพวกเขาเสียเอง
ตวามแข็งแกร่งของผู้หญิงตนนี้ช่างวิปลาสเหลือเกิน!
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “อ๋อ! ข้าเพิ่งมาใหม่ จึงไม่ต่อยเข้าใจกฏระเบียบของที่นี่เท่าไรนัก พวกเจ้าอธิบายกฏระเบียบของที่นี่ให้ข้าฟังหน่อยสิ”
“เจ้า…เป็นไปได้อย่างไร? พวกเจ้าที่เพิ่งจะเข้ามาในขุมนรกอสูรไม่ตวรจะมาปรากฏตัวในสถานที่เช่นนี้ และที่นี่ก็ตือเรือนจำพิเศษนะ” ขุมนรกอสูรนั้นไม่เหมือนกับขุมนรกสีโลหิต
