จะโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง และอู๋หยากับผู้คุมปีศาจแห่งความมืดย่อมต้องลำบากอย่างแน่นอน” มู่เฉียนซีกล่าว
บริเวณโดยรอบไม่มีคนอยู่เลย มันไม่มีคนอยู่จนมู่เฉียนซีรู้สึกว่าคนของขุมนรกอสูรแห่งนี้เข่นฆ่ากันเอง และหลังจากนั้นก็ตายกันไปจนหมดแล้วใช่หรือไม่
หลังจากที่พวกเขาเดินมาได้ระยะหนึ่ง ทันใดนั้นก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมาจากด้านหน้า “อ๊ากกก! แย่แล้ว หนีเร็วเข้า! มันมาจับคนอีกแล้ว รีบหนี…”
ร่างเงาสีดำที่อยู่ตรงหน้าแต่ละคนนั้น มีอย่างน้อยประมาณพันคนเห็นจะได้ แต่ทว่าด้านหลังของพวกเขามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังไล่ล่าพวกเขาอยู่ ซึ่งอาวุธที่คนกลุ่มนั้นถือเอาไว้ในมือก็ คือเชือกเส้นหนึ่งนั่นเอง
เชือกเส้นนั้นได้กลายเป็นแซ่ขนาดยาว และจากนั้นมันก็ได้ช่วยกันรัดต้นคอ แขนและขาของผู้คนเอาไว้ หลังจากนั้นคนที่ลงมือก็กล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “ข้าล่าเหยื่อได้คนหนึ่งแล้ว”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ข้าก็ได้เหมือนกัน!”
ความสามารถของทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันอย่างมาก เพราะด้านหนึ่งมีพลังวิญญาณ ส่วนอีกด้านหนึ่งกลับไม่มีพลังวิญญาณเลยแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “คนที่ถือเชือกกลุ่มนี้เหล่านั้น คือผู้คุม!”
“ในเมื่อเจอผู้คุม ฉะนั้นพวกเขาจะต้องรู้ว่าเจ้านายของพ
