คุกลับเอาไว้
เขาในเวลานี้หวาดกลัวเป็นอย่างมาก ชีวิตนี้ของเขาจะต้องจบเห่อย่างแน่นอน
“ท่านอ๋องจิ่วเยี่ย ไม่สิ…ฝ่าบาทจิ่วเยี่ย ได้โปรดปล่อยข้า ได้โปรดปล่อยข้าไปเถิดขอรับ!” อ๋องแห่งคุกลับกล่าวด้วยเสียงที่สั่นเทา
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ปล่อยเจ้าหรือ เจ้าคิดว่ามันเป็นไปได้หรือ? อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องตาย ยอมแพ้ซะเถอะ!”
อ๋องแห่งคุกลับรู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก เขามองไปยังหวงจิ่วเยี่ยด้วยความหวังพลางกล่าวว่า “ฝ่าบาทจิ่วเยี่ย เห็นแก่ที่ข้าเป็นหนึ่งในคนของเผ่าเทพหงส์ที่เหลืออยู่ไม่มากนักเถิดข ขอรับ โปรดไว้ชีวิตข้าเถิด! ข้า…อย่างน้อยข้าก็แซ่หวงเช่นกัน”
จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “ข้าได้ถูกขับไล่ออกมาจากเผ่าเทพหงส์นานแล้ว และเผ่าเทพหงส์ก็ได้ลบชื่อของข้าออกไปนานแล้วเช่นกัน แต่ถึงแม้ว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น แต่ข้าก็ไม่สน นใจมันอีกแล้ว ฉะนั้นเจ้าตาย…”
“อ๊ากก!” แม้ว่าจะพูดถึงขนาดนี้ แต่อ๋องแห่งคุกลับก็ไม่เห็นว่าเขาจะปรานีเลยแม้แต่น้อย และเขาก็รู้ว่าตนเองกำลังจะต้องจบเห่อย่างแน่นอน
ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เมื่อเห็นว่าร่างกายของตนเองถูกช่วงชิงไป จนเหลือเพียงกระดูก และถูกทำลายอย่างทรมาน มันก็ทำให้เขารู้สึกเ
