ม ละมุนแต่ไม่สะดุดตา เย่อเหรินเปี่ยมความรู้ ได้รับยกย่องเป็นกวีหญิงผู้เลื่อง ชื่อ ขณะที่เย่อหรันเพียงธรรมดา แม้แต่บุตรสาวอนุคนอื่น ๆ ยังดูโดดเด่น กว่าเสียอีก ดีเพียงอย่างเดียว เย่อหวั่นหมั้นหมายกับชื่อจื่อแห่งจงอี้โหวตั้ง แต่เยาว์วัย
เมื่อเห็นบิดามารดาเอ่ยชมตน จ้าวเย่อเหรินก้มหน้าด้วยท่าทียวย เยิน แต่ในหางตากลับฉายแววเย้ยหยันส่งไปยังพี่สาว ครั้งหนึ่ง จ้าวเข่อหรัน เคยอิจฉาความรักที่บิดามารดามอบให้น้องสาวอย่างล้นเหลือ แต่หลังผ่าน ชีวิตหนึ่งมาแล้ว หัวใจนางกลับสงบนิ่งดุจผิวน้ําไร้ระลอก คลื่นแห่งความน้อย เนื้อต่ําใจที่เคยซัดสาด บัดนี้มลายหายไปสิ้น
ชาติที่แล้ว นางเคยถูกดูแคลน ถูกบีบคั้นจนไร้ที่ยืน ความรักแบบลูก สาวที่เคยใฝ่หา ได้แหลกสลายไปพร้อมกับลมหายใจครั้งสุดท้าย ดังนั้น สาย
ตายั่วเย้าเช่นนั้น…นางเพียงเมินเฉย
ท่าทีสงบนิ่งของพี่สาว กลับทําให้จ้าวเย่อเหรินใจคอไม่ดี ปกติแล้ว ทุกครั้งที่บิดามารดาชมเชยนางต่อหน้าเย่อหวั่น อีกฝ่ายย่อมแสดงความ อิจฉาและเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด แต่วันนี้ เหตุใดจึงนิ่งเฉยราวไม่แยแส? ช่วงนี้พี่สาวดูแปลกไป ราวกับบางสิ่งหลุดพ้นจากเส้นทางเดิม ทว่านางกลับ คว้าไว้ไม่ได้
“จริงสิ เย่อหรัน เย่อเหริน”
ฉินเสียงเหอเอ่ยขึ้น น้ําเสียงเหมือนโยนก้อนหินลงผิวน้ําสงบ
“สะใภ้พี่ใหญ่ของแม่ ได้เชิญแม่นมจินมาสอนงานปักให้หลานสาว พวกเจ้าก็ไปเรียนด้วยกันเถิด”
ทันทีที่ชื่อ “แม่นมจิน” หลุดจากป
