ตูมมม โครมมม!
จื่อโยวและฝูเซิงก็กำลังต่อสู้อยู่กับอ๋องทั้งสามคนเช่นกัน ตอนนี้ทุกคนล้วนได้รับบาดเจ็บสาหัสกันหมดแล้ว
ยาลูกกลอนรักษาที่อ๋องทั้งสามนำมาด้วยได้หมดลงหลังจากที่ต่อสู้มาเป็นเวลานาน แต่พวกเขาค้นพบว่าของพวกจื่อโยวและฝูเซิงนั้นยังเหลืออีกมากเลยทีเดียว
ก่อนหน้านี้พวกเขากินกันทีละเม็ดเท่านั้น แต่อีกฝ่ายนั้นกินกันทีละขวด
เดิมทีพวกเขาคิดว่าคนที่ผลาญยาไปอย่างสิ้นเปลืองและใช้จนหมดไปก่อนจะต้องเป็นพวกจื่อโยวและฝูเซิงอย่างแน่นอน แต่คิดไม่ถึงเลยว่า…
อ๋องแห่งคุกอสูรบ่นพึมพำว่า “บัดซบเอ้ย! เหตุใดพวกเขาถึงได้นำยามาเยอะขนาดนี้! คุกโลหิตคงไม่ได้ลักพาตัวคนจากสำนักปรุงยาขั้นสูงที่อยู่ข้างบนที่ไหนมาหรอกกระมัง!”
จื่อโยวกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “น่าขัน หากพวกเราต้องการยาเหตุใดถึงต้องยุ่งยากขนาดนั้นด้วยล่ะ? อย่างไรเสียพวกเจ้าก็จะต้องตายอยู่แล้ว เช่นนั้นข้าจะบอกพวกเจ้าก็แล้วกัน! พระชายาของคุกโลหิตของพวกเราก็คือหมอปีศาจในตำนาน จะต้องการยาเท่าไรก็ย่อมได้! เหตุใดถึงต้องทำเรื่องให้มันยุ่งยากถึงขนาดนั้นด้วย?”
“อะไรนะ? คิดไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นหมอปีศาจ” อ๋องแห่งคุกลับกล่าวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
แดน
